Sümeyye Aydın
@tsumeyye
İsterdim ki ben , bir kitap bekçisi olayım camları güneşli bir kitap evinde .
sen yine bir parça benimdin , ben bütün ruhumla senin ..
Ahh Çalıkuşu , ah Feride ! Seni tanımak , okumak için nasıl bu kadar geç kaldım. Satırları sakin sakin , bitmesin diye uğraşarak okudum. Güldürdün , ağlattın , şaşırttın . O gülen yüzün , neşeli , capcanlı görüşünün altında içinde yaşadığın o kederli halin , acıların beni mahvetti. Dimdik ayakta durup , her şeyle savaşmaya çalışırken her anında , olur olmadık her yerde aklından kalbinden çıkaramadığın Kamran .. Sen neşeliyken bile içinde olanları hissettirdin . Hele o annelik duygun beni öyle ağlattı ki .. Munise aslında sensin Feride . Yaşayamadığın çocukluğun , sevgiye muhtaçlığındı o . Ve sen yaşayamadıklarını ona annelik yaparak yaşadın , bir nevi kendini büyüttün aslında . Aşkından kaçmak , kendine bile itiraf etmemek için ordan oraya savruldun . Boş kaldığın her an sanki onunla baş başa kalacakmış gibi korktun . Doktor Hayrullah öyle iyi geldi ki sana bir babadan da çok sevdik onu . Sana hayatının en güzel hediyesini vererek gitti yanından. İpek böceği oldun , gülbeşeker oldun kendinden uzaklaştıkça kurtulurum sandın sevdandan ve nihayet çalıkuşu olarak yine döndün yuvana .Çünkü sen bütün ruhunla oraya aittin ..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“ Bütün mutlu aileler birbirine benzer , her mutsuz ailenin mutsuzluğu kendine göredir . “ cümlesiyle pek çok kez karşıma çıkan, şiddetle tavsiye edilen , edebiyatın başyapıtlarından birini , Anna Karenina serüvenini sonunda okuma fırsatı buldum . Aslında çoğumuz başlamadan önce biliyorduk kitabın sonunu . Ama yine de bir yanılmak şaşırmak istedik.
Uzun bir yolculuk gibiydi benim için . Anna ‘yla birlikte her duyguyu her anı yaşadım . Tabi diğer karakterlerde çok güçlüydü. Stefan’ ın gamsızlığı güldürdü , Aleksey ‘in umursamaz tavırları sinirlerimi altüst etti . Özellikle Levin kitabın en güçlü karakterlerinden biri olarak görülse de iç dünyamda hep çatışma yaşadım onunla .Yine de baştan sona büyük bir keyifle okudum uzun zamandır bu kadar heyecanla okuduğum bir eser olmamıştı.
Kitabın konusu aşk gibi görünse de asıl tema sadece o değildi . Her karakter ayrı bir konu , ayrı bir iz bırakıyor. Tek bir konuya odaklanmıyorsunuz . Asıl ana karakterler Anna ve Vronskiy . Tutkulu bir aşkla başladı her şey . Anna aşkı için bütün hayatını göze aldı . Yürekliliğine hayran kaldım diyebilirim. Beklediğini bulamasa da yaşadı , tattı her duyguyu . O hasta olup yataklara düştüğünde , o ağlarken acı çekerken onunla ağladım . Tren garına giderken onun öleceğini bilerek yine de ölmesin şaşırtsın istedim .Aslında o ,tren raylarından önce ölmüştü . Alekseyin ilgisizliği , Vronskiye olan aşkı , toplumun soğuk bakışları , dışlamaları ,kalbindeki yaşadığı onca acıydı onu öldüren . Aşk zaten bir yere tutunamazsan ya acı çektirir ya da öldürürdü insanı . Anna öldüğünde elim kolum boş kalmış gibi hissettim sanki kitap orada bitebilirdi . Devamını çokta istekli okuduğumu söyleyemem . Yine de her detayıyla , her karakteriyle mükemmel ve etkileyiciydi .
Haftalardır bi türlü ilerletemedim bu kitabı defalarca denedim , yarım bıraktım , tekrar başladım ve ikinci kez başladığımda nasıl anlayamamışım dedim kendime. Sonunda bitirdim ve tek kelimeyle MUHTEŞEMDİ . Aşk , dostluk , psikoloji , felsefe ve daha bir çok şeyin karmaşası bir kitap. Nietzsche ve Dr. Breuer ‘un birbirlerini tedavi etmeye çalışmalarını okurken bir yandan da kendinizi sorgulatıyor size . İki kişilik bir yolculuğa tanık olurken sona geldiğimde aslında üç kişiymişiz gibi hissettim. Sanki benimle de konuşuyorlardı . Bir nevi terapi gibiydi . Teşekkürler Nietzsche ..
Aşktan yana kaybedenlereAşk
Hugues Vaine ölen karısının hayaliyle yaşayan dul bir adam . Onu unutmamak için evin her yerinde onun eşyalarıyla yaşıyor hatta dokunmaya bile cesaret edemediği saç örgüsüyle .Eşine o kadar aşık ki ölümünden sonra hayatın onun içinde bittiğini düşünür ve yaşadığı şehrin kasvetli havasını da kendisiyle bütünleştirir . Bu kederli hayatına devam ederken eşine tıpatıp benzeyen bir kadın girer hayatına . Bu benzerlik onun hayatını alt üst eder . Sesi , gülüşü hatta saçları bile aynıdır . Fakat siz okurken anlarsınız iki kadın asla aynı kişi değildir . Hugues kendini o kadar kaptırır ki hep hayal ettiği gibi görür onu ve gerçeklerle yüzleşmesi zaman alır . Aradığı ruh yoktur Jane de .. Pişmanlık ve hüzünle biten bir kitap .
Merakla okumayı beklediğim bir kitaptı. Herkesin çok akıcı bulduğu diyaloglarda ve karakterlerin yoğunluğunda ben kayboldum bir türlü kitaba odaklanamadım . Yazarın ‘ Gurur ve Önyargı ‘ kitabını çok beğenmiştim fakat bu kitap için aynı şeyleri söyleyemeyeceğim. Ne yazık ki beklentimi karşılamadı .
