“Her şeyi okuduğun kitaplara bağlamaktan vazgeç! Ellerimizde satır çizgilerinin biraktığı izler yok hiçbir zaman da olmayacak! Bizi hiç kimse kurtarmayacak! Her gece gördüğün kabuslar, zihninin derinliklerinde dolaşırken orada biriken harflerin ayağına batmasından doğan acıdan oluşmuyor. Vazgeç artık!”
Gitmeliyim bu gece.
Ben bütün açık pencerelerden bu bölgenin insanları ile konuştum,
ama zamana benzer, tek kelime bile duymadım.
Hiç kimse aşk dolu gözlerle toprağa bakmadı.
Hiç kimse bahçenin görünümüne tutkun olmadı.
Hiç kimse bahçedeki küçük kargayı ciddiye almadı.
Kederliyim; bir bulut gibi.
Gitmeliyim bu gece.