Ne ki hayatın asıl amacı, yaşam felsefesinin en başta gelen unsurudur. Bu hayatınızda bir amaç yoksa tutarlı bir yaşam felsefenizin de olamayacağı anlamına gelir.
Işık yavaş yavaş kararırken ben, benim artık, kırılmış her parçanın içerisinde.
Aynada tanıyamadığım ben. Binlerce parça. Artık ben de olmayan yüzbinlerce parça.
“İyiliğin de kötülüğün de kimseyi kurtardığını düşünmüyorum, bir insanı asıl kurtaran şartlardır ama şunu da biliyorum: İyilik seni kendi içindeki azaptan kurtarır. Yine de yaşamadığın hiçbir tecrübe hakkında büyük konuşma, insan da zaman da keskin cevaplar veremeyeceğimiz kadar karmaşıktır.”
Bu yaşam, beni ancak içimde esen rüzgarları, içimde seven sevgileri, içimde ölen ölümü, içimden taşmak isteyen hayata dönüştürülebildiğim zaman ve o rüzgara,o ölüme, o sevgiye yaklaşabildiği zaman dolduruyor.
Tezer Özlü