Büşra
@tthesonnets
sarsılıp tanrısal yürekleri,
yaşarırdı göklerin ateşten gözleri
Bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum dönüp gelip kendime yerleşemiyorum, kendime bir yer edinemiyorum, kendime bir yer... Kafatasımın içini, bir küçük huzur adına aynalarla kaplattım, ölü ben'im kendini izlesin her yandan, o tuhaf sır içinden! Paniğini kukla yapmış hasta bir çocuğum ben. Oyuncağı panik olan sayrı yalnızlık kendi kendine nasıl da eğlenir. Bir karga bir kediyi öldüresiye bir oyuna davet ediyor. Hep böyle mi bu? Azımsanmayacak kadar ölmüşüm! Azımsanamayacak denli ölüyüm! Geliyorlar, bu evde doğan yeni bir ölümü görmeye; koşarak düşe kalka yuvarlanarak, sürünerek. Nasıl olursa olsun; görmek için bu eski dostlarının yeni cesetlerini ve göstermek için kendi dirimlerinin kıvılcımlarını Geliyorlar! Uyuyan arzunun, düşün, imgelemenin, belleğin leş kokularını duymaya geliyorlar. Ölüm sessizliği, toz ve küf kokan evden ayrıldıktan sonra seviniyorlar canlıyız diye. Ben bir tehdidim onlar için çünkü bir varlığım, cinssiz bir bebek, rolünü bulamamış, iyi ez berleyememiş bir hayvan, her yöne savrulabilir, dağılabilir bir atom. Neden büyüdünüz, genleştiniz, yayıldınız, gövdelerinizle, aletlerinizle, anlaklarınızla, aşklarınızla, ağlatılarınızla, güldürülerinizle, yüceliklerle, bayağılıklarla. Yitecek, yitecek kumların dibinde. Bütün yazılanlar, yaşananlar deli gözüyle bakan ölü bir balık olacak, ölü bir denizin sayılabilir, sayılamaz kumları içinde. Bir sevi/ölüm denizinin, yaşama yanılsaması dibinde! Çıkış yolu mu? Arka pencere hangi gezegene açılır Baktığı yer yakın bir beyaz duvar. Hayatın neresinden dönülse kardır. Dönmek istiyorum. Ama sonrası da beni çok ürkütüyor; binlerce binlerce düşüm, dileğim, gerçekleştirmek istediğim şey var. Dünyaya getirdim ben ölümü, kendimle. Kendimi istediğim kadar çok istedim ölümü 
Nilgün Marmara
Nilgün MarmaraReklam
Reklam