Toprak
@ttopVErak
Rükneddin’in aynalarda ağladığı kadar var
Zorla bitirdiğim bir kitap oldu. Sırf başladım yarım kalmasın diye okudum ve bu kitapla birlikte bir daha bu yazari almamaya karar verdim. Deneme kitabı ama nasıl ne amaçla neden yazılmış anlayamadım
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Nadir okuduğum yazarlardan. Bana gereksiz uzun bir kurgu gibi geldi. Yani bunu okudum eee bana ne kattı diye sorguladım. Okurken heyecanımı canlı tuttuğu için bitirmek zor olmadı. Zaman zaman toplumsal konulara da değinmiş. Polisiye severler için güzel kitaptı.
Denemelerden oluşan kitap başta sanki sadece İstanbul'u anlatacakmış gibi bir havaya bürünse de sayfalar ilerledikçe öyle olmadığını görüyorsunuz. Her denemesinde farklı bir konuda ufkunuzu açacak ve görmediğiniz noktalara temas edecek. Okudukça bitirmek için sabırsızlanıp mutlaka tekrar incelemeliyim diye de hayallere kapılabilirsiniz. En etkileyici bölümler tüketim toplumu oluşumuza yaptığı atıflardı. "Her geçen gün yeni bir eşya giriyor hayatımıza, haydiii, bu defa düş onun peşine." diyerek modernitenin bize yaptığı dayatmaları yüzümüze bir kez daha çarpmış.
Yazarın her kitabı gibi bu da okumaya değerdi. Yalnızlık, ölüm, aşk konularını derinlemesine işleyen yazar kalbimi adeta feth ediyor. Güzel söz yetmiyor taşın çiçeklenmesine demiş bir dizesinde bu dizeleri yazarken kim bilir nasıl bir hüzünde boğuldu demeden edemiyor insan.
Tarık Tufan yine yapmış yapacağını. Her kitabında kendisinin birkaç adım daha önüne geçen yazar benim gözümde Nirvana'ya tekrardan ulaşmış. Yazarın bir adam girdi şehre koşarak ve kraliçenin pireleri kitaplarının yeri bende apayrıdır. Tüm kitaplarını okumuş birisi olarak aynı kitapları tekrar okumaktan başka yapacak bir şeyim yok diye rafa kaldırıyorum bu kitabı da.
