tuana e.
@tuallik
tutmak, tutmak isterim, onu göğsüme alıp.
instagram: tuaersies
Şu anda okuduğu kitap
bu yeni duygu hoşuma gitmeye başlıyor. kendi ülkemde, kendi insanlarımın arasında, doğduğum şehirde kimliğimi gizleyerek yaşamak.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
uzaktan bakarken, hiçbir zarar görmeden hayır denebiliyor; olay mahallinde ise her zaman bu özgürlüğünüz bulunmuyor.
bir insan cinayet işlemesine rağmen, cani diye nitelendirilmeyi hak etmemiş olabilir. suçun cezasız kalmasına nasıl isyan ediyorsam, niyetleri, boyutu veya koşulları dikkate almadan tüm kötülükleri aynı kefeye koymayı da reddediyorum. bu koşullar suçu aklamasalar bile, yine de yasalarda dendiği gibi "hafifletici sebep" sayılabilirler.
ölüm döşeğindekilerin affedilmeleri gerektiğinden en değilim. her insan ömrü sona ererken sayacı sıfırlamak; bazılarının zulmünü ve açgözlülüğünü, bazılarının da merhamet ve fedakârlığını sahte bir sofulukla kâr ve zarar hanelerine kaydedip geçmek fazla basit bir çözüm olurdu. katiller ve kurbanları, zalimler ve mazlumlar ölüm gelip çattığında eşit ölçüde masum sayılacaklar, öyle mi? her halükârda benim için öyle değil. benim bakış açıma göre, suçun cezasız kalması da adaletsizlik kadar ahlak bozucudur. gerçeği söylemek gerekirse, bunlar aynı madalyonun iki yüzüdür.