Tuğçe
@tucelice
Bursa
Bursa, 28 Eylül
104 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitap, “çocuk olmak” denilen şeyin aslında ne kadar karmaşık duygular içerdiğini gösteriyor: anlaşılma ihtiyacı, sınırlar, öfke ve sevgi aynı anda akıyor. Yazar bunu didaktik bir tona kaçmadan, günlük hayatın içinden sahnelerle veriyor. Bu yüzden hem çocuklar hem de yetişkinler okurken kendinden bir şeyler bulabiliyor.
Dili oldukça akıcı ve yer yer mizahi. Ama en güçlü yanı, küçük görünen sorunların çocuk dünyasında ne kadar büyük hissedilebildiğini çok net hissettirmesi.
Vejetaryen, sıradan görünen bir kadının bir gün et yemeyi reddetmesiyle başlayan ama giderek çok daha derin ve rahatsız edici bir hâl alan bir hikâye anlatıyor. Yeong-hye’nin gördüğü kabuslar sonrası aldığı bu karar, yalnızca beslenme tercihi gibi görünse de aslında beden, özgürlük, baskı ve toplumun kadın üzerindeki kontrolüyle ilgili güçlü bir dönüşüme dönüşüyor. Kitap ilerledikçe olayları farklı karakterlerin gözünden okumamız da hikâyeyi daha çarpıcı yapıyor.
Romanın en etkileyici tarafı, insanda sürekli huzursuzluk hissi bırakması. Han Kang çok sakin ve sade bir dil kullanıyor ama anlatılanlar giderek daha ağır ve sarsıcı bir hâl alıyor. Özellikle karakterlerin Yeong-hye’ye yaklaşımı, bireyin toplum içinde ne kadar kolay bastırıldığını gösteriyor. Kitabı okurken herkesin onun adına karar vermesi insanı gerçekten rahatsız ediyor.
Ben kitabı yalnızca “vejetaryen olmak” üzerine değil, bir insanın kendi bedeni ve hayatı üzerinde söz sahibi olma çabası olarak yorumladım. Bazı bölümleri anlaması zor ve sembolik olsa da verdiği duygu çok güçlü.
Geri Verilen Kız, küçük yaşta onu büyüten ailesinden alınarak biyolojik ailesine geri gönderilen bir kız çocuğunun hikâyesini anlatıyor. Bir gün alıştığı evden koparılan karakter, kendini yoksulluk içinde yaşayan ve neredeyse hiç tanımadığı insanların arasında buluyor. Kitap boyunca onun hem yeni ailesine alışma çabasını hem de kim olduğunu anlamaya çalışmasını okuyoruz. Özellikle kardeşi Adriana ile kurduğu bağ, hikâyenin en sıcak ve en dokunaklı taraflarından biri oluyor.
Kitabı okurken en çok dikkatimi çeken şey, duyguların çok abartısız ama yoğun verilmesiydi. Yazar acıyı dramatikleştirmeden anlatıyor; bu yüzden yaşananlar daha gerçek hissettiriyor. Ana karakterin yalnızlığı, dışlanmışlığı ve sürekli “fazlalık” gibi hissetmesi insana gerçekten geçiyor. Bazı sahnelerde karakterin çaresizliğini okurken boğucu bir his oluşuyor.
Ben kitabı özellikle aidiyet duygusunu işleyişi açısından çok etkileyici buldum. İnsan bazen sevginin olduğu yerde değil, mecbur bırakıldığı yerde büyüyor fikrini çok güçlü hissettiriyor. Finali de tam anlamıyla mutlu ya da mutsuz değil; hayat gibi yarım ve gerçek geliyor.
Kitap, sokakta dibinden geçtiğimiz halde görmediğimiz insanların hayatını anlatıyor. Sanırım artık sokakta dilenci gördüğüm zaman "acaba hayatları nasıl?" diye soracağım kendime.
Biri bebek olmak üzere 5 karakter var. Efsun Abla, Adnan Abi, Musa, Hülya ve Matruşka (bebek). Kitap Musa'nın ağzından anlatılıyor. Efsun Ablanın bacakları yok. Sevgilisi onu artık başkalarına satmasın diye kesmiş. Adnan abi kim olduğunu unutmuş. Musa sıradan bir iş insanın hayatı nasılsa öyle bir hayatı var. Evi, eşi, işi ve çocukları var. Bir sabah aniden işe diye çıkıyor ama işe gitmiyor. Evine de geri dönmüyor. Hülya sokak kadını geçimini öyle sağlıyor ve uyuşturucu bağımlısı. Matruşkayı Efsun Abla ve Musa çöpten buluyor. Hayatları keşisen bu beş kişinin hikayesini anlatıyor kitap. Terk edilmiş bir kahvehanede yaşıyorlar.
Kitabın ilk sayfaları bile beni şaşırttı. Ben genel olarak kitabı sevdim ama sizin yorumlarınıza baktım çoğu kişi çok sevmemiş. Benim yazardan okuduğum ilk kitap. Ondan dolayı olabilir. Bu ay içinde 
Mine Söğüt 'ün 
Deli Kadın Hikayeleri kitabını da alıp okumak istiyorum. İlgimi çeken bir yazar oldu.
Mine Söğüt 'ün Deli Kadın Hikayeleri kitabını da alıp okumak istiyorum. İlgimi çeken bir yazar oldu.