tülay abaza
@tulay12
Halil Cibran'ın kısa hikayelerle çok şey anlatan klasik tarzından biri daha. Bir solukta okudum, okumaya ayırdığım süreden kat kat fazlasını hikayeler üzerinde düşünerek harcadım. En sevdiğim ise 'Uyurgezerler' hikayesi oldu. İyi okumalar..
Zavallı, mutsuz Eric! Acıyacak mıyız ona? Ya da lanetler mi yağdıracağız? O sadece "birisi" olmak istedi, herkes gibi. Ama öylesine çirkindi işte! Ve olağan bir suratla insanoğlunun en seçkin üyelerinden birisi olabilecekken, o dehasını saklamak zorunda kaldı ya da onu çeşitli numaralar çevirmek için kullandı. Tüm dünyaya hükmedebilecek bir yüreğe sahipti o ve sonunda bir mahzenle yetinmek zorunda kaldı. Ah, evet, acımalıyız opera hayaletine.
Ortaokul yıllarımda Operadaki Hayalet'in filmini izlemiştim. Hiçbir şey anlamayıp acımasızca da eleştirmiştim. Ta ki bugüne kadar... Bu kitap dram, romantizm ve ağır bir psikolojik roman esasında. Çirkin bir çocuk olarak dünyaya gelen Eric (nam-ı diğer Canavar), ailesi tarafından bile hor görülüp, sevilmeyen biridir. Evden kaçar ve zaman içinde kendini opera binasında bulur. Çirkinliği, zekası ve ses yeteneğinin önüne geçen Eric, çirkinliğinin nasibini aşkında da alır. Tüm istediği bir güler yüzdür. Bu isteğini şu sözlerle anlatır:
"..ne güzel şey birini alnından öpmek!.. Bilmezsin sen!... Ama ben! Ben!... Annem, daroga... benim zavallı mutsuz annem asla... öpmeme izin vermezdi onu... Benden kaçar... ve maskemi fırlatırdı yüzüme!"
Ne acıklı, ne dramatik değil mi? Kitapta ütopya gibi anlatılmış ancak insanlar arasında da böyle değil midir? Çok iyi oyuncusundur, ama çirkin ya da yakışıklı değilsin diye alakasız birine verirler rolü... Ya da sesin çok iyidir ama görüntün beklentileri karşılamadığı için sesini duyuramazsın. Daha da acısı; çok güzel bir yüreğe sahip olan hep yüzeysel sevgilere takılır.. Kitap okunmalı ve psikolojik açıdan değerlendirilmeli... İyi okumalar..
