Sessiz Çığlık, bir adamın içsel acununu dile getirdiği dizelerden oluşuyor. Hem bir özlem hem bir veryansın barındırıyor. Bazen imgelemelerde durup düşünmeli, bazen yalınlığa kaptırıp ilerlemeli. Bazen de sanki tüm şiirler tek bir şiirmiş duygusu verdi.
.
Kullandığı dil yalın olsa da tümce ögelerinin dizilimi nedeniyle, satırların değişik noktalardan kesilip alta geçmesiyle biraz okuru yoruyor. Odaklanma istiyor yer yer. Yazarın aktarım diline alıştıktan sonra rahat bir okuma oluyor.
.
Birçok şiir barındıran betik, şiirseverler için değişik tat alabilecekleri bir okuma deneyimi olabilir. Birkaç dize bırakıyorum.
.
"Düşsel pırıltılarını ezberliyorum bir yandan
Meftun olduğum böyle bir yüzün
Olmadığına inanarak bir başka insanda"
.
"Beni
Yüreğim yanarken görmelisin
Beni
Ölmeden anlaman tek dileğim"
.
"Oysaki sevmek
Kanat çırpması gibi masmavi bir kelebeğin
Neredesin ey sevdiğim"
.
Betikle esen kalın.
Ben öldüm mü sizler de öleceksiniz
Yalanlarım, yalanlarınız ölecek
Anılarım, düşlerim, mutsuzluklarım da
Kelimeler en süslüsünden
En dürüstünden kavgalar da ölecek...
...
Yazmayın mezar taşıma adımı, yaşımı
Eğer yazacaksınız tek cümle
'Ne sevebildi kendini ne de kimseleri' yazın.
.
Yazardan daha önce iki betik okudum. Daha sonra da şiir yazdığını öğrenince onu da alıp okumak istedim. Yazarın kaleminin en önemli özelliği çağrşımlarının bol olması, okurken bunu siz de göreceksiniz. Diğerleri deneme türünde iken, bu şiir betiği. Ancak yine de değişen bir nokta yok, bol çağrışıma burada da denk geliyoruz.
.
Yukarıdaki şiir benim en ilgimi çeken oldu. Görseldeki alıntı ise yine benzetme yoluyla etkili bir tümce.
.
53 şiirin her birinde ayrı bir nöron dalgalanması yaşanıyor. Bazıları daha yalın, bazıları daha derin. Hepsinde de yazarın kendi çevresini kavrayış biçiminden izler var.
.
Bence her üç betiği de okuyun. Denemeler, öyküler, şiirler... Her birinden yararlanacağınız, keyif alacağınız kesin.
.
Betikle esen kalın.
Gustave Flaubert...
Tanıyanınız var mı?
O meşhur Madam Bovary'nin harikulade yazarı.
Peki, hakkında başka neler biliyorsunuz?
Mesela Madam Bovary'yi 6 yılda tamamladığını?
Ya da şimdi yorumunu okuyacağınız, Flaubert'in ölümünden 3 sene evvel yazdığı ve son eseri olan 150 sayfalık Üç Öykü kitabını 2 yılda epey kapsamlı bir araştırma sonucunda yazdığını?
Peki, öykücülük denince akla ilk gelen isimlerden olan Guy de Maupassant'ın hocası olduğunu?
Flaubert, 1857 yılında yazdığı bir romanında şöyle der;
“Benim öylesine düz, öylesine durgun zavallı yaşamımda her tümce birer serüvendir.”
Edebiyat onun için serüvenden başka bir şey değildir; kendi köşesine çekilir, düşünür, düşünür, yazar.
O kadar derin ve detaylı düşünür ki, bu kitabın 2 yılda bitmesi onun için çok kısa bir süredir.
Peki, gelelim Üç Öykü'ye.
Üç Öykü, adı üstünde 3 adet öyküden oluşmakta.
Saf Bir Yürek.. Konuksever Aziz Julien Söylencesi.. Herodias...
İçlerinde en sevdiğim Saf Bir Yürek öyküsü oldu.
Madam Aubain'in yanına hizmetçi olarak giren küçük kadın Félicité'nin çevresindeki herkese ve her şeye (özellikle papağanına) dair gönülden bağlılığının anlatıldığı, tatlı mı tatlı ve sonunda gözlerinizin dolmasına sebep olacak bir öyküydü.
Gerçekten çok ama çok iyiydi.
Fakat diğer iki hikâye fazlaca dinsel temalar içeriyordu.
Konuksever Aziz Julien Söylencesi de sonuna kadar harika ilerlemişken, sonunda “öf be!” dedirtti.
Fakat gerçek hayattan bir söylenceymiş.
Herodias ise tamamen Ceaser döneminin anlatıldığı ve beni aşırı sıkan bir öykü oldu.
Bazı paragrafları gözlerimle okudum ve atladım.
Öyküden bana hicbir şey kalmadı hatırladığım.
Genel olarak orta seviyede bir eserdi.
Dili sadece ve akıcıydı, hikâyelendirme de aşırı güzeldi ama özellikle son öykü gerçekten beyni yoracak cinsten.
Velhasıl-ı kelam, okuyup
Düşünceler size ne yapabilir?Felsefe ve Düşünce
Herkesin cehennemi kendi beyni midir? Peki ya cenneti? Ya bunları yapan yönetemediğimiz düşüncelerimizse!
.
1. Düşüncelerin Eğitimi
2. Doğrular - Yanlışlar
3. Şartların Gücü
4. Sorunlar
.
İşte bu dört konu altında birçok başlıkta düşüncelerin mi bizi, bizim mi onları yönettiğini kavramaya çalışıyoruz. Öyle düşünceler var ki içinizde kıyameti kopartır, öylesi var ki cennetten bir köşedeymişsiniz gibi algılatır. Burada önemli olan şu: İnsan sayısınca mı düşünce var yoksa herkes benzer mi düşünüyor?
.
Belki de doğuştan gelen özelliklerden biri de düşünce yapılanmasıdır. O yüzden tek anne-babadan doğan kardeşler bu denli ayrı kişiliklerde olabiliyor. Koşullar, yetiştirme tarzı, aile bireyleri, çevre... Neredeyse hepsi bir ama sonuçlar ayrı.
.
Saf iyi ya da saf kötülük yoktur bana göre. O yüzden düşüncelerdeki değişim, onaylanma, eyleme geçirme gibi kavramlar hep bir çıkar uğrunadır gibi gözükse de bilinmesi gereken önemli nokta şu: Tanrı, yeryüzünü de üstündekileri de bu düzende yarattı. O yüzden yapılanların hep bir karşılığı olacak. İçerikte şu tümce çok güzel özetliyor bence: Tanrı, insanın "ne zaman" öleceğini bilir, insansa "nasıl" öleceğini belirler.
.
Yazarın hem bakış açısı katmak hem de içindekileri dökmek istediği içerikte günümüzdeki işleyişlerin nasıl düşüncelerde değişikliğe neden olduğunu, buna karşın beynin çalışmasını yönetmeyi öğrenmeyi önerdiğini kavrasak da bunun için bir yol haritası yok. Çünkü yazarın da dediği gibi "herkes için geçerli tek bir doğru/yanlış" yoktur. Düşününce gerçekten de öyle. Herkesin kendini tanıyıp dönüştürmesi gerekli ancak bu yolu kendi bulmalı.
.
İnançlı/inanmayan, eğitimli/eğitimsiz, varsıl/yoksul... Her birey öncelikle çocukluktan gelen bilgilerle yaşama tutunur, bazıları sorgularken bazıları yaprak gibi savrulur. Bireyin
Herkese benden yoğun dopamin.Bilim
KBDD, çağdaş bireyin zihinsel tükenişini, günlük koşuşturmanın içinde kaçırdığımız küçük ama belirleyici işaretler üzerinden ele alan hem bilimsel temelli hem de okuması son derece akıcı bir yayın. Karaismailoğlu, dopaminin yalnızca “iyi hissetme kimyası” olmadığını, bizi yönlendiren, seçimlerimizi çerçeveleyen ve çoğu süre yaşam kalitemizi belirleyen bir temel işleyiş olduğunu yalın bir dille açıklıyor. Betiğin en güçlü yanı, nörobilimi günlük yaşamla buluşturan cesur ve anlaşılır yaklaşımı: Okur ne bir bilimsel makaleyle karşılaşmış gibi yoruluyor ne de yüzeysel bir kişisel gelişim okumuş gibi eksik kalıyor.
.
Okuma boyunca sık karşılaştığımız çağdaş bağımlılıklar—sosyal medya, hızlı tüketim, sürekli uyarılma ihtiyacı—dopamin çarkının nasıl bozulduğunu anlamamız için çarpıcı örneklerle işlenmiş. Yazar, bu döngüyü kırmak için küçük ama etkili alışkanlıklar önerirken bilimsel temelden kopmuyor. Okur, özellikle şu tarz tümcelerde yazarın niyetini açıkça görüyor: “Zihninin kapısını açan sensin, neyi içeri alacağına karar veren de yine sensin.”
Bu, yayının genel tonunu da özetleyen güçlü bir iç görü.
.
Akış bakımından oldukça dengeli: Teorik bilgiler kısa kullanışlı önerilerle destekleniyor, yoğun kavramlar günlük yaşamdaki karşılıklarıyla hafifletiliyor. Bazı bölümlerde beynin kimyasal süreçleri sanki bir dost sohbetindeymiş gibi anlatılıyor. Bu da okuru yalnızca bilgilendirmiyor, hem de içerikle duygusal bir bağ kurmasını sağlıyor. Karaismailoğlu’nun ara ara kullandığı metaforların etkisi büyük. Şu tümce içeriğin ruhunu hissettiriyor:
“İçimizde bir yerlerde susturamadığımız o küçük ses yoktur; gerçekte susturamadığımız, kendi kendimize koyduğumuz engellerdir.”
.
KBDD, zihinsel berraklık arayan, yaşam kalitesini artırmak isteyen herkes için değerli bir rehber
Tekrarlardan ibaret ve bilimsellikten uzak bir kitapDuygu ve Düşünce
Kitabın ana konusunun yaşama ve deneyimlere karşı oldukça kısıtlayıcı olduğunu düşünüyorum. Öncelikle bütün bölümler birbirinin tekrarından ibaret. Kitap yalnızca on sayfa olabilecekken yazar aynı olguyu farklı sözcük ve tümce varyasyonlarıyla sunup kitabı gereksiz uzatmış. Temelde tek bir fikir insanların yazara anlattığı hikayelerle destekleniyor fakat gerçek hayatta bu hikayelerde geçen olayların bu kadar sık ve belirgin bir şekilde gerçekleşme olasılığının düşük olması hikayelerin inandırıcılığını düşürüyor.
Buna ek olarak insan yaşamının ve evrenin, insanların bilinçaltında var olan fikir ve olayları kendilerine çekmelerinin kaçınılmazlığından çok daha karmaşık olduğunu düşünüyorum. Dünyada gerçekleşen sayısız kötü olayı bu olaylardan acı çeken insanların bilinçaltında fark etmeden kendilerine çektiklerini ve bunları arzuladıklarını sanmıyorum. Bunu savunmak, evrenin işleyişini, insanları güdüleyen fikirleri, insan bilincini ve bilinçaltını hafife almaktır.
Kitap okuyucuya tekrarlarla çok şey vaat etmekle birlikte temel iddialar bilimsel kanıtlarla desteklenmekten oldukça uzak. Kitap bilinçaltının işleyişine dair bir rehberden çok oldukça basitleştirilmiş bir kişisel gelişim kitabı izlenimi veriyor. Murphy bilinçaltının sınırsız güce sahip olduğunu iddia ederken bunu çoğunlukla anekdotlara, dini örneklere ve doğrulanması mümkün olmayan kişisel hikayelere dayandırıyor.
Ayrıca kitabın sürekli aynı mesajları farklı gibi görünen örneklerle ve açıklamalarla tekrar etmesi okumayı monotonlaştırıyor. Zihinsel olumlamalar ve manifestlerle tedavisi ve çözümü mümkün bile olmayan fiziksel hastalıkların veya karmaşık toplumsal olayların mucizevi bir şekilde çözülebileceğinin öne sürülmesi gerçeklikten uzak bir fikir çerçevesi oluşturuyor.