Turhan Yıldırım
@ty1983
Yazar, Youtube İçerik Üreticisi
Yüksek Lisans
İstanbul
İstanbul, 22 Temmuz 1983
1.566 moderatör puanı
4.438 kütüphaneci puanı
1612 okur puanıTemmuz 2018 tarihinde katıldı
2025 OKUMA HEDEFİ
69/78 kitap - %88 tamamlandı
69 kitap okudu
78 kitap
15,5bin sayfa
23 inceleme
0 alıntı
Reklam
Viva Postmodernizm!Hikaye-Öykü
Bak işte Dilber abla, olayın özü bu; yoksa kurammış, yazınmış, metinmiş bizim umurumuzda olmaz yani. "Viva postmodernizm!"
2024'te son okuduğum kitap Ali Yağan'ın Cumhur'un Ölüm İlanı oldu. Bu eseri okumama vesile olan 
Gülhan Tuba Çelik 'in kitapları değerlendirirken hep belirttiği "bizden" ifadesi Cumhur'un Ölüm İlanı'nı da kapsıyor. Taşra anlatımında klişe tuzağına düşmeyen, anlatım dili, atmosfer ve karakter yaratımı başarılı, genellikle ortak mekân seçiminin olduğu (Savaştepe ve Akçakale) yedi samimi öyküden oluşan bir kitap. Kendini bazı öykülerin öznesi haline getirip postmodern edebiyatın oyunbazlığını da kullanan, üstüne kurmacayı ve postmodernizmi tartışmaya açan bir yazar var karşımızda. Öykülerin genel atmosferi için "tekinsiz" ibaresi sanırım uygun düşecektir. Kitaba ismini veren öykü nefis. Bununla birlikte "Yalnızız Dostlarım ve Bu Bir Oksimoron" öyküsünü de ayrıca sevdim. Ali Yağan metinlerinde hem bireysel, hem toplumsal hem de yazınsal meselelere başarıyla değinebilmiş. Bundan sonrasında da eserlerini takip edeceğim bir yazar oldu benim için.
Tek olumsuz eleştirim eserdeki metin sayısı ve öykü hacimlerine dair. "Tuhafiye" öyküsü etkileyici bir metin ve kitabın ortasında yer alıyor, tam tamına da 32 sayfa. Böyle hacimli, ayrıca da iyi bir metnin 90 sayfalık kitapta yer almasını, arkasında gelen öyküleri gölgelediği için sorunlu buluyorum. Yerine ortalama üç tane daha öykü okumayı tercih ederdim. Keza sadece iki sayfadan oluşan son öykünün sadece hacim olarak değil anlatım olarak da esere uymadığını düşünüyorum.
Gülhan Tuba Çelik 'in kitapları değerlendirirken hep belirttiği "bizden" ifadesi Cumhur'un Ölüm İlanı'nı da kapsıyor. Taşra anlatımında klişe tuzağına düşmeyen, anlatım dili, atmosfer ve karakter yaratımı başarılı, genellikle ortak mekân seçiminin olduğu (Savaştepe ve Akçakale) yedi samimi öyküden oluşan bir kitap. Kendini bazı öykülerin öznesi haline getirip postmodern edebiyatın oyunbazlığını da kullanan, üstüne kurmacayı ve postmodernizmi tartışmaya açan bir yazar var karşımızda. Öykülerin genel atmosferi için "tekinsiz" ibaresi sanırım uygun düşecektir. Kitaba ismini veren öykü nefis. Bununla birlikte "Yalnızız Dostlarım ve Bu Bir Oksimoron" öyküsünü de ayrıca sevdim. Ali Yağan metinlerinde hem bireysel, hem toplumsal hem de yazınsal meselelere başarıyla değinebilmiş. Bundan sonrasında da eserlerini takip edeceğim bir yazar oldu benim için.
Tek olumsuz eleştirim eserdeki metin sayısı ve öykü hacimlerine dair. "Tuhafiye" öyküsü etkileyici bir metin ve kitabın ortasında yer alıyor, tam tamına da 32 sayfa. Böyle hacimli, ayrıca da iyi bir metnin 90 sayfalık kitapta yer almasını, arkasında gelen öyküleri gölgelediği için sorunlu buluyorum. Yerine ortalama üç tane daha öykü okumayı tercih ederdim. Keza sadece iki sayfadan oluşan son öykünün sadece hacim olarak değil anlatım olarak da esere uymadığını düşünüyorum.
