Beyhude Ömrüm'ü çok uzun bir süre önce okumuş ve derinden etkilenmiştim. Uzun bir aradan sonra bu incelemeyi yazmama vesile olan, bir fidan. Bir süredir her sabah acaba bugün ne durumda diye merakla izlediğim bir fidan...
İnsanın toprakla ilişkisi çok yönlü besleyici bir ilişki. Toprakla buluşturduğumuz fidanlar hem verdiği meyveleri ile madden, hem de zihnimizde yaktıkları ışıklarla manen bizleri besliyor.
Bir çekirdeğin fidana, fidanın ağaca; çiçeğin meyveye dönüşümüne şahit olmak olağanüstü bir duygu. Her dem yeniden yaratılışa şahit olmak... Bunları veren kuvvete hayran kalmak ve bu mekanizmayı tasarlayan huzurunda haddini bilerek saygıyla eğilmek... Ne kadar değerli. Toprakla bağı kopmamalı insanın!
İşte bu öykü, bu duyguyu arayanların çığlığıdır. Ne güzeldir bu çığlık!