Ümit Türkmen
@umitpasahz
hızlı ve kibar
Şu anda okuduğu kitap
“Onlardan nefret ediyorum ama aynı zamanda haklı olduklarını düşünüyorum. Bu yüzden zafer kazanıyorlar! Hiç kuşkusuz yakında gidecekler ama yine de kalacaklar.” Alnına vurarak devam etti: “Burada, beyinlerimizde, beyazlar gibi düşünen beyinlerimizde. Çağdaş bir eğitim aldığımız için bu ülkeyi yönetecek olan bizler neyiz ki! Halkımızın özlemlerini anlayıp gerçekleştirecek Hintliler mi? Yoksa bağımsızlığı elde etme zaferini kutlarken kölelik etmeyi sürdürdüğümüz İngilizlerin kötü kopyaları mı?”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İstanbul İşgal Altındayken Mevlevi Şeyhinin Rüyası ve Tabiri
Sonunda Şeyhülislam’ın korkaklığından öfkelenen genç subay, cesaretini toplayarak sordu:
“Efendim rüyalarınızda ne görüyorsunuz? Savaşı kazanacak mıyız?”
Şeyh düşünceye dalmış gibiydi. Selma soruyu işitip işitmediğini merak etti. Bir süre sonra, uykudaymış gibi boğuk bir sesle karşılık verdi:
“Savaş uzun sürecek. Türkler, kafirleri kovacak, ama sonradan onlar tarafından yenilecek.”
Toplulukta mırıltılar yükseldi.
“Nasıl olur? Bunun ne anlama geldiğini bize açıklar mısınız?”
“Daha fazlasını bilemem. Türkiye askeri açıdan galip gelecek ama o andan sonra Avrupa buranın gerçek sahibi, ruhların sahibi olacak…”
Sustu, çok yorulmuştu. Subaylardan biri sabırsızlanarak sordu:
“Öyleyse, savaşa gitmemiz gerekir mi?“
Şeyh doğruldu , başınız sabırsızca salladı.
“Neden bu kadar soru soruyorsunuz? Bugün için göreviniz, topraklarımızı kurtarmak için elinizden geleni yapmanızdır. Ama yarın, on yıl kadar sonra, çocuklarımız ve torunlarımız, kuşkusuz yabancılara karşı başka bir savaş yapmak zorunda kalacaklar; çok daha önemli, temel bir savaş olacak bu…”
“Herkes ölünce ardında bir şeyler bırakmalı, derdi dedem. Bir çocuk, bir kitap, bir tablo, inşa edilmiş bir ev veya duvar, yapılmış bir çift ayakkabı. Veya ekilmiş bir bahçe. Elinin bir şekilde dokunduğu bir şey, öldüğünde ruhunun gideceği bir yer olsun diye; böylece insanlar ektiğin o ağaca veya çiçeğe baktığında, sen orada olursun. Ne olduğu önemli değil, dokununca onu değiştirdiğin ve ellerini çektiğinde sana benzeyeceği bir şeye dönüştürdüğün sürece, derdi. Sadece çim biçen adamla bahçıvan arasındaki fark dokunuştadır, derdi. Çimleri biçen adam orada hiç olmamış gibidir; bahçıvansa bir ömür boyu orada olacak.“
