İnsan yumuşacık cinayetler düşünebilir
Allah'ı düşünebilir
Ve meczup kralları
Mihrapların derin manasına oturtabilir
Ama acayip gelir nedense
Gökyüzü böyle sonsuz
Toprak böyle bereketli dururken
Cesetlerle dolu muhaceret yolları
Açlık
Ve insan soyunun sefaleti.
Orhan KOTAN
Acıya yaraşan yüzden korkarım
Kokuya bulaşan yürek çarpıntısından
Gözlerime kıvılcımlar düşüren yalım
Erlikte döllenen kahpeliktendir
Zulmün namertliği umrumda değil
Napalm yangınlar umrumun haricinde
Yaralar kansere vurup dursa da
Durur mu namluda patlayan fişenk
Al gönülden volkan gibi öfkeyi
Püskür sonuna kadar
Uyku ölüme merhaba demek
Susmak
İntihar
Nice belalardan vurup çıktı bu yürek
Daha nice belaları göğüsleyecek
Artık namuslu olmak yetmiyor
Namusun mihenk taşında vuruşmak gerek.
Orhan KOTAN
“Öylesine soğuk, öylesine buzlu ki, ona dokunan insanın parmağını yakıyor! Onu tutmak için uzanan bütün eller geri çekiliyor! İşte tam da bu yüzden çok kişi, onun kızgın olduğunu düşünüyor ya!”