Günler, aylar, yıllar.
Umuda dair güzel bir hikayeydi. Kuraklık zamanında tüm köyler bir bir boşalırken bir ihtiyar adam ve kör köpek minik bir mısır fidanın bırakıp gidemiyor. İnsanın çaresizlikle boğuşurken nelee yapabileceğinin sınırlarının olmadığını gösterirken, iki tarafıda tura olan bir madeni parayla dostluğa inancımızı yeşertiyor. Ben beğendim. Çin'de önemli bir yazarmış.
BAZI YARALAR, BAŞKA YARALARI İYİLEŞTİRDİKÇE KAPANIR...
Kendi yaşadığı acılardan uzaklaşmak isteyen bir kadın, yolunu Hindistan’a çevirir. Burada, toplum tarafından geri plana itilmiş ve eğitim hakkı ellerinden alınmış kız çocuklarıyla karşılaşır. Onların hayatına dokunmak ister ve zor şartlara rağmen bir şeyleri değiştirmeye karar verir.
Küçük bir sınıfta, imkânsızlıkların ortasında onlara İngilizce öğretmeye başlar. Ama aslında verdiği şey sadece bir dil değildir; umut, cesaret ve yeni bir başlangıç ihtimalidir.
Zamanla aralarında güçlü bir bağ kurulur. Bu hikâye, bir öğretmenin iyileşme yolculuğu ile kız çocuklarının hayata tutunma çabasını anlatan güzel bir kitap.”
Reklam
Son 50 sayfasını ağlaya ağlaya okudum şimdi bitirdim kitabı, kitapta o dönemde yaşayan yahudilere ayrı üzüldüm, öyle şeyler yaşamış topluluğun merhamet ya da adalet eşitlik için uğraşması gerekirken kendilerinin de katliamlar yapması ayrı üzücü, Liesel evlatlık alınmıştı ama annesi Rosa sert mizacına rağmen ve babası Hans çok iyi insanlardı, özellikle babası, hümanist bir yapısı vardı, Rudy onun kendisini öptüğünü hissetmiştir umarım çünkü bunu çok istiyordu ve ölene kadar da istediği olmadı sevdiklerimize duygularımızı sevgimizi doğrusu hemen belli etmeliyiz, hayatın da mutluluk için sevgi için sunduğu fırsatları değerlendirmeliyiz ve aile neredeyse her şeydir
Herşey çok guzeldi sona kadar benim anlamadığım bu adam bu sistemden nefret etmıyomuydu hani bi insanlık vardır içinde diye umud etmiştim ama sonu yanilti oncelikle karısı bunu nası hemen okeyliyo bunca zaman haberi yokmuş ztn kocan başkasıyla oluyor senden habersiz üstüne cocuk doguruyo ve sende bu benim oğlum deyip sahipleniyorsun bu kadar kolaymıydı ozaman niye yetimlerden almadın ki bi cocuk anakarakterinde sonda mal oldürmesi beklene bilirdi ztn de umarım yememişdir bunca zaman kotuleyip duruyordu hatta kardeşinin malin kolunu kesmesine iğrenmişti ama bizzat kendisi oldurdu kendi malini KENDİ COCUGUNU TAŞIYAN MALİ yani kitap biraz kendisiyle çelişmiş gibi geldi yanlışım varsa kusura bakmayın herşey herhalde cocuk dogana kadar dı kendi oğlu oldugunde hemeyi birakmış ztn herhalde yeniden cocugu olunca devam etti herneyse bi garip di ama surukleyici çerez kitap
Spoiler inceleme
Eşekli Kütüphaneci içimi ısıtan ve gerçek bir hikâyeye dayanmasıyla beni çok etkileyen bir kitap oldu. Böyle insanların var olması ve var olmaya devam edecek olması insanın içinde umut yeşertiyor.
Kitabımız Yunanistan’dan gelen Dimitros’un Mustafa Güzelgöz’le tanışmasıyla başlıyor. Mustafa Güzelgöz gençliğinde köy köy dolaşıp insanlara kitap dağıtıyor, bunu kendine adeta görev ediniyor. Hiç durmadan köylere kitaplık açmaya çalışıyor. Kadınlar da kitaplığa gelsin diye oraya dikiş makinesi koydurması, bebekler ve çocuklar için beşik ayarlatması çok ince düşünülmüş detaylardı. Ülkenin gelişmesinin kitaplardan geçtiğine inanıyor ve biz de onun bu yolda neler yaptığını okuyoruz.
Spoiler olacak ama sonunda biraz zorla emekli olmak zorunda kalıyor. O emekli olunca gerçekten üzüldüm, keşke biraz daha devam edebilseydi. Ama beni en çok rahatsız eden şey şu oldu; adam o kadar uğraşmış, didinmiş, köy köy gezmiş ama emekli olunca herkes kitap okumayı bırakıyor. Maalesef kimsede aynı gayreti göremiyoruz.
Kitapta ayrıca Yunanistan’la bir bağ kurulmaya çalışılması da dikkat çekiyor. Yazar her ülkede iyi ve kötü insanların olduğunu anlatırken, aslında ne kadar benzer yönlerimiz olduğunu da vurguluyor.
Ben kitabı çok sevdim. Akıcı anlatımı sayesinde okurken hiç sıkılmıyor insan. Herkese tavsiye ederim.
"Bazuka" imgesi, kitaptaki öykülerin genel ruh halini (patlayıcı, yıkıcı ama bir o kadar da hantal) nasıl temsil ediyor?
Şiddetin estetik bir dille anlatılması, okurda bir bağışıklık mı yaratıyor yoksa sarsıcılığı mı artırıyor?
Öykülerdeki arıza tipli karakterlerin ortak noktası bir "öfke" mi yoksa derin bir "çaresizlik" mi?
Bu karakterler için gerçek bir "mutlu son" ihtimali var mı?
Aralara serpiştirilen mizah ve dostluk temaları bir "umut" ışığı mı yoksa sadece acıyı hafifletme çabası mı?
-Not: Yazarın kalemi beni yer yer gerçekten rahatsız etti. Belki de yazarın asıl muradı, okuru o alışık olduğu steril dünyadan çıkarıp bu tekinsiz ve öfkeli satırlarla sarsmaktı. Eğer amacı buysa, hedefine kesinlikle ulaştı diyebilirim.
#Bazuka #MuratUyurkulak #DüşündürenÖyküler #Edebiyat #OkumaHalleri
Reklam
Reklam