Kate-Anthony karakter incelemesi
Puan vermedi
Kate karakter olarak sevsemde, kardeşini her şeye layık görüp kendini hiçbir şeye layık görmemesi bunun için çabalamaması hiç hoşuma gitmedi. Çaba illa kendinden vazgeçmek anlamına gelmez bazen kendin olup da yoluna bakabilirsin. Kate'in üvey annesi ve kardeşi gerçekten çok iyi insanlar. Kendisinden daha az güzel ablasının daha iyi evlilik yapmasını kıskanmaması hatta güzelliği ve karakteri sayesinde tam istediği birini bulması hoşuma gitti. Dış güzelliğimiz de aslında bizi biz yapan unsurlardandır. Aynı yaşlarda kızı olmasına rağmen kate her daim destek çıkan üvey annesi de harika biri. İyi evlilik para anlamına gelmese de kitap için para ve unvan anlamına geliyor onu kastediyorum. Anthony karakter olarak en sevdiğim karakterlerden. Başlarda o dediğim dedik karakterin seri boyunca olgunlaşma sürecini görmek hoşuma gitti. Ayrıca en baştan babası öldüğü için daha doğmamamış kardeşine babalık abilik karışımı dahilde olmak üzere 9 kişilik (1 anne + 8 kardeş) bir aile ve vikontluk gibi bir çok sorumluluğu omzunda taşıyan. Çok sevdiği ve değer verdiği babasının küçük bir arının devirmiş olmasının korkusu güzel işlenmişti. Sürekli kate baştan çıkarıp kardeşini evliliğe ikna edicem tavrı da hiç hoş değil. Edwina'ya hiç umut vermemiş olabilir fakat Kate'e karşı bunu silah olarak kullanması kötü fakat burada ikisi de suçlu annesi olan Edwinanın sürekli ondan izin istemesi de tuhaf. Fikir almak önemsemek başka bir şey izin almak bambaşka. Ayrıca kendisi de aynı şartlarda ablası da kendisi de iyi bir evlilik yapmalı ikisi de çok gençken bu abladan izin almak tuhaftı. Karakter gelişim süreçlerini de çok beğendim olgunlaşma süreçleri çok güzeldi.
Genel romantik kitaplara göre dili de konusu da basitti. Kitap bir çırpı da okuyabiliyordu. Bazı yerlerde gereksiz uzatmalar bulunsa
Unutamadılarımdan1000Kitap
Sol Ayağım yıllar önce okuduğum ama etkisini unutamadığım kitaplardan biri olmuştu. Christy Brown’un yaşam öyküsü beni o dönem oldukça etkilemişti. Doğuştan sahip olduğu fiziksel engellere rağmen hayata tutunma çabası kendini ifade etmek için verdiği mücadele ve vazgeçmemekteki kararlılığı uzun süre aklımda kalmıştı.
Kitabı okurken zaman zaman çaresizliğini hissetmiş, zaman zaman da gösterdiği azme hayran kalmıştım. En çok da bunun bir kurgu değil, gerçek bir yaşam hikâyesi olması dikkatimi çekmişti. Yalnızca sol ayağını kullanarak kendine bir dünya kurabilmesi bana insanın sınırlarının sandığımız kadar dar olmadığını düşündürmüştü.
Aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen kitabın bende bıraktığı hissi hâlâ hatırlıyorum. Sol Ayağım benim için sadece bir yaşam öyküsü değil, aynı zamanda umut, sabır ve kararlılığın ne kadar güçlü olabileceğini gösteren kitaplardan biri olarak kalmıştı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Düşüncelerinde hem kendisiyle hem de çevresiyle sürekli bir çatışma halinde olan, iç dünyasının karanlığında kaybolmuş bir "genç kadın"ın hikayesine ortak oluyoruz.
Yaşadığı her olumsuzluğun faturasını kendisine kesen, bu ağır suçluluk duygusuyla bedenini ve ruhunu cezalandırmaktan çekinmeyen bir karakter bu...
Kitabın dili son derece sade, akıcı ve sürükleyici. Yazar, karakterin karmaşık ve karanlık iç dünyasını o kadar başarılı bir hicivle harmanlamış ki, o kasvetli atmosfer bir anda yerini enfes bir karakomik anlatıya bırakıyor. Okurken içimden, " 
Tuğba Saydam ' da 
Nikolay Gogol ’un Palto’sundan çıkmış," demekten kendimi alamadım.
Benim için son derece keyifli ve etkileyici bir okuma deneyimi oldu. Benim gibi "Tanınamayan" Yazarın güçlü kalemini takdir ediyor; Derinlikli ve absürt edebiyat severlerin, özellikle de kadın okurların bu kitaptan büyük keyif alacağını düşünerek gönül rahatlığıyla tavsiye ediyorum.
Son olarak; Dingin gri kedi Hector'u da sevgi ile anıyorum
Tuğba Saydam ' da Nikolay Gogol ’un Palto’sundan çıkmış," demekten kendimi alamadım.
Benim için son derece keyifli ve etkileyici bir okuma deneyimi oldu. Benim gibi "Tanınamayan" Yazarın güçlü kalemini takdir ediyor; Derinlikli ve absürt edebiyat severlerin, özellikle de kadın okurların bu kitaptan büyük keyif alacağını düşünerek gönül rahatlığıyla tavsiye ediyorum.
Son olarak; Dingin gri kedi Hector'u da sevgi ile anıyorum
Her Masada Bir Veda
Bir çıkmaz sokağın sonunda yer alan ve müşterilerinin bir daha geri dönmediği bir lokantadan başlayan bu kitap, birbirinden farklı insanların hikâyelerini bir araya getiriyor. Şermin Yaşar; unutulanları, yalnız kalanları, yarım kalmış hayatları ve geçmişiyle hesaplaşan karakterleri anlatırken her öyküde farklı bir insanla tanıştırıyor okuru.
Yazarın sade ve akıcı dili kitabın en güçlü yanlarından biri. Öyküler kısa olmasına rağmen karakterleri ve yaşadıkları duyguları aktarmayı başarıyor. Hikâyelerde yalnızlık, özlem ve kayıp duygusu sıkça karşımıza çıkıyor. Yer yer hüzünlü anlar olsa da anlatım dili kitabın ağırlaşmasını engelliyor ve okuma akışını koruyor.
Bazı öyküler diğerlerinden daha etkileyiciydi ancak genel olarak kitabı başarılı buldum. Özellikle kısa öyküler okumayı sevenler için güzel bir tercih olabilir. Büyük olaylardan çok sıradan insanların hayatlarına odaklanan, sakin ilerleyen ve kendine has bir atmosfer kuran bir kitap.
İnce Memed, yalnızca bir roman değil; haksızlığa karşı yükselen bir çığlıktır. Yaşar Kemal, Çukurova’nın bereketli topraklarında geçen bu hikâyede yalnızca bir insanın mücadelesini değil, ezilenlerin sessizliğini ve umutlarını da anlatıyor.
İnce Memed karakteri, okudukça gözümde sıradan bir köylüden halkın vicdanına dönüşen bir sembol hâline geldi. Onun yaşadığı acılar, verdiği mücadele ve adalet arayışı, insanı ister istemez kendi değerlerini sorgulamaya itiyor. Kitabın en güçlü yönlerinden biri ise doğa tasvirleri. Yaşar Kemal öyle bir anlatım kurmuş ki, rüzgârı, sıcağı, toprağın kokusunu hissederek okuyorsunuz.
Roman zaman zaman ağır ilerlese de bunun sebebi olayların değil, anlatımın zenginliği. Her sayfa, karakterlerin ruhunu ve dönemin toplumsal yapısını biraz daha derinleştiriyor.
Bu kitabı bitirdiğimde geriye sadece güzel bir hikâye değil, uzun süre zihnimde kalacak sorular ve duygular kaldı. Türk edebiyatının neden en önemli eserlerinden biri olarak görüldüğünü şimdi çok daha iyi anlıyorum.
Puanım: (10/10)
Oliver’i okuduğum süre boyunca sürekli içimden ah küçük Emrah diyip durdum resmen bir Türk filmi diye bilirim bunca acıya bunca yoksulluğa bunca olaya rağmen o umut kırıntısı asla kaybolmuyor. Yazar dönenim yoksulluğunu ve çocukların savunmasızlığını öyle bir aktarıyor ki biz okurlara iliklerimize kadar hissediyoruz. Kitap boyunca oliver’in masumiyetini ve çevresinde ki kötülüklere karşı nasıl ayakta durduğunu okuyoruz. Ben kitabı sevdim ama bazı yerler fazla uzatılmış gibi geldi yine de iyi ki okudum diye bilirim sizin de okumanızı tavsiye ederim.
