Beklentimin biraz altında bir kitaptı.
Her şey çiçeği burnunda çift Charlotte ve Erik'in balayı tatilinde başlar. Çıkan aksilikler nedeniyle Charlotte,hiç tanımadığı bir adamla okyanusun ortasında kalıverir. Ama bilmiyordur ki,o adam çok geçmeden hayatının aşkı olacaktır.
Kitabın konusunu böyle beklemiyordum açıkçası,ilk yarısı neredeyse tamamen adada hayatta kalma mücadeleleriyle ilgiliydi.
Bence özellikle çok fazla yan karakter vardı ve bunun yanı sıra hepsinin de hikayesine yer verilmişti,bazılarının gereksiz olduğunu düşünüyorum.
Onun dışında mavi kelebek efsanesi ve metaforlar hoşuma gitti diyebilirim. Bermuda Şeytan Üçgeni ile ilgili gerçekten böyle hikayeler var mı merak etmedim değil.
Ama yine de tüm eksilere rağmen Sarah Jio'nun her ince ayrıntıyı şekerle süslemesi okuma isteğini artırıyor.
Bazı kitaplar sizi diliyle etkiler, bazıları ise anlattıklarıyla. Çöl Çiçeği benim için ikinci gruptaydı. Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey cümlelerin güzelliği değil, Waris Dirie’nin yaşam mücadelesi oldu.
Henüz küçücük bir çocukken hayatın en acı yüzüyle tanışan Waris’in, yokluk, baskı ve geleneklerin arasında verdiği yaşam savaşı gerçekten insanın içini parçalıyor. Fakat beni en çok etkileyen şey yalnızca yaşadığı acılar değildi; bütün bunlara rağmen pes etmemesi, kendi hayatını değiştirmek için verdiği mücadele ve sesini sadece kendisi için değil, aynı acıları yaşayan milyonlarca kadın için kullanmasıydı. Okurken birçok kez durup düşündüm. Bir insanın böylesine zor şartlardan çıkıp dünya çapında tanınan bir isim hâline gelmesi, ardından yaşadığı travmaları saklamak yerine bunları cesurca anlatıp farkındalık yaratmayı seçmesi gerçekten hayranlık uyandırıcı.
Kitap boyunca anlatılanlar zaman zaman boğazımı düğümledi. Özellikle kadın sünneti gibi insan haklarına aykırı bir uygulamanın hâlâ dünyanın bazı yerlerinde devam ediyor olması hem derinden üzdü hem de öfkelendirdi. Waris’in yaşadıkları yalnızca bireysel bir hikâye değil; sesi çıkmayan milyonlarca kadının ortak hikâyesi gibi hissettirdi.
Fakat kitabın beni en çok etkileyen yönü ile en çok zorlayan yönü birbirinden tamamen farklıydı. Hikâye son derece güçlü ve sarsıcı olsa da anlatım dili aynı etkiyi yaratamadı. Waris Dirie’nin aslında bir yazar değil, bir model olması bunu hissettiriyor. Kitabı okurken çoğu zaman bir roman değil de uzun bir röportaj ya da belgesel izliyormuş hissine kapıldım. Olaylar doğrudan aktarılıyor; edebi betimlemeler, güçlü tasvirler veya duyguların derinlemesine işlendiği bölümler çok fazla yok.
Bu durum kitabı okumamı zorlaştırmadı ama açıkçası yer yer sıkıldım. Çünkü anlatılan
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Sarah Jio, Yağmur Sonrası (The Last Camellia) adlı bu gizemli ve romantik romanında, II. Dünya Savaşı'nın gölgesindeki 1940'lar ile günümüz arasında köprü kuran bir aşkı ve İngiltere'deki görkemli bir malikanenin bahçesinde saklanan karanlık bir sırrı konu alır. Yazar; dünyanın en nadide çiçeği olan "Pembe Kamelya"yı bulmak için geçmişini geride bırakan Flora ile yıllar sonra aynı malikaneye yolu düşen Addison'ın kaderlerinin nasıl kesiştiğini anlatırken; ihaneti, derin aile sırlarını, pişmanlıkları ve küllerinden doğan umutları sürükleyici, duygusal ve atmosferik bir dille işler.
İkinci defa bir kitap okurken kalbim sıkıştı! Ne güzel anlatmış farkındalığını Waris Diere! Sanırım her coğrafyanın kendine has değiştirilmesi zor özellikleri var. Ama bu nedense hep kadınlara zarar olarak dönüyor. Kadınlarımızı bir obje olarak görmeden, insan olarak değer vermeyi bilmeliyiz. Çok güzel bir dinimiz var ve iyiki bende bu dinin bir parçasıyım.
İçim buruk bir şekilde kitaba veda ediyorum.. sanırım etkisi uzun sürecek.. sevgilerle..
Sevda Çiçeği benim için kısa sürede okunmasına rağmen etkisi uzun süren kitaplardan biri oldu. Kitapta sevgi, özlem, umut ve insanın iç dünyası samimi bir dille ele alınmış.
Okurken birçok satırın altını çizmek istedim. Çünkü anlatılan duygular günlük hayatta hepimizin yaşadığı ama çoğu zaman ifade etmekte zorlandığı duygulardı. Yazarın dili sade olduğu kadar içten de.
Özellikle sevdayı yalnızca romantik bir duygu olarak değil, insanın hayatını şekillendiren bir güç olarak işlemesi dikkatimi çekti. Bazı bölümlerde kendi yaşanmışlıklarımla bağlantı kurdum ve bu da kitabın etkisini artırdı.
Duygu yoğunluğu yüksek, sakin ama etkileyici bir okuma deneyimiydi.
Yaşanmış bir hayat hikayesi. Çok başarılı bir kadın ve onun geldiği zor yolculuk. Ben böyle geçmişinde zorluklar, acı bir deneyim yaşayan gerçek hikayeleri okuduğumda çok güzel diyemiyorum. Çok güzel diyebileceğim tek şey yazım dili olabilir zira onların yaşadıklarına hayal ettiğimde içimden bir şeyler kopuyor gibi oluyor. Ama hoşuma giden tek şey o güçlü kadınların bir şekilde kendi ayaklarının üzerinde durup, hiçbir zaman pes etmemesi. Tam olarak da bu hikayeyi anlatıyor bize. Kendisi çok güzel, çok güzel yerlere gelmiş keşke ne o ne de ailesi o tüm zorlukları yaşamamış olsaydı.