Yu hua’nın okuduğum üçüncü kitabı. Yaşamak kitabını çok sevmiştim ve kime tavsiye ettiysem olumlu geri dönüşler aldım. Yedinci gün kitabı yaşamak kadar etkilememişti. Bu yüzden kanını satan adam kitabına biraz tereddütle başlamıştım. Fakat yaşamak kitabı kadar keyif oldum. Yer yer duygulandım. Çin’de yaşayan o yoksulluğu tıpkı yaşamak kitabında olduğu gibi çok güzel işlemiş. Kimsesiz büyümüş bir adamın öz oğlu olmadığına inandığı bir çocuğa karşı bile merhametli davranması ve fedakarlık yapması gibi bir dizi olayları akıcı bir dille sakin bir modda anlatmış yazar. Yormayan bir kitap okurken üzülüyorsun ama yaşamın zorluklarının arasında ki umutu çabayı ve fedakarlığı görebiliyorsun. Ben çok beğendim. Elimden bırakmak istemedim kitabı. En az yaşamak kadar keyif vericiydi Xu sanguanın hikayesi…
Kaçırılmaması Gereken Bir Yolculuk
Matt Haig’le tanışmam yaklaşık dört yıl önce Gece Yarısı Kütüphanesi sayesinde oldu. O kitap yalnızca çok sevdiğim bir roman olmakla kalmadı, bazı şeylere bakışımı gerçekten değiştirdi. Sonrasında yazarın Türkçede yayımlanan tüm kitaplarını okudum. Bu yüzden Gece Yarısı Treni duyurulduğunda heyecanlanmam kaçınılmazdı. Elbette bu bir devam kitabı değildi ve Gece Yarısı Kütüphanesi’nin de böyle bir devam hikâyesine ihtiyacı yoktu. Ama aynı evrende geçen yeni bir hikâye fikri beklentimi oldukça yükseltmişti.
Romanın merkezinde, hayatının büyük bölümünü işle geçirmiş kitap zinciri sahibi Wilbur Budd var. Seksen bir yıllık ömrü boyunca pek çok şey kazanmış olsa da bunun bedelini en çok sevdiği insanı, Maggie’yi yavaş yavaş kaybederek ödemiş. Yıllar sonra gelen bir telefon, Wilbur’a kaybettiklerini geri kazanma umudu verirken bu kez karşısına ölüm çıkıyor. Ve ardından Gece Yarısı Treni... Wilbur bu trenle hayatının en parlak ve en karanlık anlarına doğru bir yolculuğa çıkıyor. Ancak bu yolculuğun önemli bir kuralı var: Geçmişteki haliyle konuşmamak.
Peki siz hayatınızın yönünü değiştiren o ana yeniden dönme şansınız olsaydı gerçekten sadece izlemekle yetinebilir miydiniz? Yoksa bambaşka bir hayatın ihtimali uğruna kuralları çiğnemeyi göze alır mıydınız?
Gece Yarısı Kütüphanesi bende yıllar önce nasıl güçlü bir etki bıraktıysa, Gece Yarısı Treni de beni hayal kırıklığına uğratmadı. Aynı evrende geçen bu hikâye, tanıdık duygular taşısa da tamamen kendi ayakları üzerinde duran bir roman. Hüzünlü, umutlu, düşündüren ve akıp giden bir okuma oldu benim için. Matt Haig’i sevenler için yine kaçırılmaması gereken kitaplardan biri.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
‘Kitabı neden çok sevdim?’diye sorup duruyorum.Bazı kitaplar ihtiyaç anında bize el sallıyorlar ve yoldaşımız oluyorlar bence.Kitap intihar malzemeleri satan bir dükkanı işleten ailenin kendilerine göre olumlu düşünen,hayata umutlu bakan bir çocuklarının dünyaya gelmesiyle hayatlarındaki değişimi anlatıyor.Beni etkileyen yanı ise kendi ışığını korumak aynı zamanda o ışıkla ilham kaynağı da olmak oldu sanırım.Negatifliğin normal kabul edildiği bir toplumda sen yanlışsın demelerine rağmen o güzel enerjisini koruyan bir çocuk. Çok izah edemeyeceğim galiba bana geçen hisleri.Basit bir dille komik bir anlatımla yazılmış okuması zevk veren bir kitap
Anton Çehov, Vişne Bahçesi adlı bu klasik ve trajikomik tiyatro oyununda, 20. yüzyılın başında Rusya'da aristokrasinin çöküşünü ve yükselen burjuvazi karşısında eski düzenin kaçınılmaz eriyişini, köklü bir aileye ait borçlar yüzünden satılığa çıkarılan muazzam bir vişne bahçesi ekseninde konu alır. Yazar; geçmişin anılarına takılıp kalan, değişen dünyaya ayak uyduramayan aristokrat toprak sahiplerinin eylemsizliğini ve onların melankolisini anlatırken; toplumsal dönüşümü, sınıflar arası güç değişimini, eski ile yeninin sancılı çatışmasını ve geleceğe duyulan hem umutlu hem de kaygılı bekleyişi ince bir ironi ve derin bir psikolojik gözlemle işler.
Kitap, şairin aşk, özlem, ayrılık ve hüzün temalı lirik şiirlerini içerir; ancak adını veren uzun şiir ("Bir Gün Anlarsın") kitaptaki en ikonik ve popüler parçadır. Bu şiir, yıllardır seslendirmelerde, sosyal medyada ve edebiyat severler arasında ayrı bir yere sahiptir.
Ümit Yaşar Oğuzcan (1926-1984), geleneksel Türk şiiriyle modern duyarlılığı birleştiren, özellikle aşk ve hüznü samimi, akıcı bir dille anlatan bir şairdir. Faruk Nafiz Çamlıbel duyarlılığına yakın bir üslubu vardır. Kitap, aşkın acısını, çaresizliğini ve geç kalınmışlığı merkeze alır.
Ana temalar
Aşkın sancılı hali: Sevmek, beklemek, özlemek ve kavuşamamak.
Hayatın boşluğu ve pişmanlık: Her şeyin (şeref, fazilet, güzellik) bir anda anlamsızlaşması.
Yalnızlık, çaresizlik ve ölüm: Özellikle son bölümde mezar imgesiyle doruğa çıkan bir kabulleniş ve sonsuzluk vurgusu.
Zamanın acımasızlığı: Geçen yıllar, yaşlanma, kaçırılan fırsatlar.
Şiir, ikinci tekil şahıs ("sen") üzerinden anlatılır. Bu, hem sevgiliye hitap hem de okuyucuyu doğrudan içine çeken bir etkiler yaratır. Dil sade, imgeler somut ve duygusal olarak yoğun olsa da karmaşık değildir; bu da şiirin geniş kitlelerce sevilmesini sağlar.
Kitabın başlık şiiri, bir dizi "Bir gün anlarsın..." tekrarıyla ilerleyen, ritmik ve epik bir monologdur. Yapı olarak tekrarlar (refrain) üzerine kuruludur ve giderek yükselen bir duygusal gerilim yaratır.
Ana bölümler ve ilerleyişi
Uykusuz geceler ve fiziksel acı: Sevgilinin hayaliyle uykusuz kalan, çaresiz ağlayan bir âşık tasviri. "Sevmek ne imiş bir gün anlarsın" nakaratıyla başlar.
Değerlerin çöküşü: Aşk uğruna şeref, fazilet, iyilik gibi kavramların boşalması; başını duvarlara vurma hali.
Varoluşsal sorgulama: Ellerin ne işe yaradığı, dünyaya neden gelindiği, aynada güzelliğe bakıp geçen yıllara
Esir Şehrin Mahpusu1000Kitap
Esir Şehrin İnsanları’nda Kâmil Bey’in bir paşazadeden Kuvayı Milliye neferine dönüşümünü okumuştum. Esir Şehrin Mahpusu ise bu dönüşümün bedelinin, yani yedi yıllık kürek cezasının sarsıcı hikayesi. Kemal Tahir, ilk kitapta koca bir şehri hapishane gibi anlatırken, bu kez gerçek bir hapishaneyi bir ülkenin mikrokozmosu haline getiriyor.
Romanı okurken zihnimde hep şu soru döndü durdu:
Gerçekten esir olan kim?
Dışarıda işgalcilerin gölgesinde, onların lütfettiği konforla yaşayanlar mı, yoksa dört duvar arasında, betonun üzerinde vatanın hürriyetini düşleyen Kâmil Bey mi? Kemal Tahir bu sorunun cevabını öyle bir ilmek ilmek işliyor ki, parmaklıklar ardındaki o loş koğuş, dışarıdaki mütareke İstanbul'undan katbekat daha aydınlık görünüyor gözümüze.
Kitapta beni en çok etkileyen kısım, Kâmil Bey’in o güne kadar sadece kitaplardan veya uzaktan sevdiği "halk" ile yüzleşmesi oldu. Katiller, hırsızlar, kumarbazlar...
Kâmil Bey aristokrat kimliğinden sıyrılıp o koğuştaki insanlarla hemhal oldukça, aslında aydın-halk kopukluğunun da harika bir eleştirisi yapılıyor. Anadolu’dan gelen her bir zafer haberiyle hapishanedeki dengelerin değişmesi, adeta çöken bir imparatorluğun içeride yeniden küllerinden doğuşunu simgeliyor.
Tabii bir de Nermin karakteri var ki, insan okurken öfkeden dişlerini sıkıyor. Kâmil’in davasını, kızının ve kendisinin konforunu bozan bir "delilik" olarak görmesi, aslında dönemin bir kısım seçkinlerinin memleket derdinden ne kadar uzak olduğunun en somut kanıtı. Nermin kişisel rahatının peşindeyken, Nedime Hanım ise o asil duruşuyla umudun ve direnişin diğer adı oluyor.
Uzun lafın kısası; Esir Şehrin Mahpusu, sadece bir mahkumiyet hikayesi değil; bir aydının kendi sınıfına sırt çevirip, halkıyla ve tarihiyle barışma hikayesidir. Kemal Tahir'in o ağır,