Kısa ama sürükleyiciydi. Dönüşüm derken gregor samsanın kapitalist sistem içinde böceğe dönüşümünden bahsediliyor kitapta. Önceleri bir insandı iyi bir işi vardı ve ailesine bakıyordu. Bu nedenle ona bir şey diyen yoktu hatta saygı bile gösterilirdi fakat Gregor başkasına saygı göstermekten gurur duyardı . Böceğe dönüştükten sonra işini ailesini itibarını insan hatıralarını nasıl yavaş yavaş kaybettiğini gördük. Kitap aslımda bir böceğin hikayesi değil. Kapitalist sistemde aykırı olursan bu dünyada ve insanların içinde yerin yok mesajını veriyor. Böceğe dönüşmesine rağmen dert ettiği ilk şeyin işe geç kalmış olması , ilk treni kacırınca hemen evine gelmeleri kapitalist sistemin insanları nasıl kölelestirdiği ve kendin için değil bizim için yaşıyorsun mesajını veriyor. Son sayfaya kadar kardeşi Grete’ nin gittikçe azalan ilgisine rağmen hala onu sevdiğini keman çalarken takdir edebilse hala abi kardeş bağını koruyabileceğini düşünüyordu. Annesinin gözyaslarını da düşününce bu kapitalist ve bencil bir dünyada onu günlerdir yemek yememesine rağmen vücudundaki tüm ağır yaralara rağmen ayakta tutan küçük bir sevgi ve umuttu. Fakat hayatını onlara adadığı ailesi oğullarını mı kaybetmişti yoksa para çekini mi? Gregor aramızdan gitti diye mi üzüldüler yoksa işinden olduğu için mi? Gregorun yaralarına ve açlığına rağmen değilde çok sevdiği kardeşinin ve ailesinin sözleri üzerine ölmesi de durağan bir anlatımda tesadüf değildi. O ölünce üzülmek bir kenara dursun nasıl odadan temizleriz diye düşündüler , odayı temizleyip havalandırdılar sonra ailece yürüyüşe çıktılar. Şamsa ailesi oğullarını değil kapitalist düzende ruhu bir böceğe dönüşen para kaynaklarını kaybetmişti.
Gregor hiç bir zaman böceğe dönüşmedi:)))
Beğendim ama...Duygu ve Düşünce
Kitap genel olarak akıcıydı ama keşke diğer karakterlerin gözünden de okusaydık demedim değil. Tek bir karakterin bakış açısını yetersiz buldum. Ayrıca aşktan ziyade bir takıntılı ruh hali söz konusuydu bence. Yoshiko’yu değil de, ona karşı bir şey hissetmenin heyecanını seviyordu. Yaşamanın heyecanına bir sebep veya hissettiği yalnızlığın getirdiği boşluğu dolduracak bir umuttu, Yoshiko. Yine de dediğim gibi Yoshiko gözünden de bakabilirdik bence en azından ama Tanaka olsun, Tokio’nun karısı olsun veya Yoshiko’nun ailesi gibi karakterler çok soyut kalmış. Varlar ama yoklar gibi hissettiriyor. Daha çok özenilebilirmiş yan karakterler açısından.
Mustafa Kutlu’nun Uzun Hikaye’sinde "Nal" bölümü, Ali’nin bir yere kök salma çabasının ve emeğinin en saf halidir. Senin için metnin tamamını boğucu hale getirmeden, en can alıcı ve anlamlı kısmını seçerek altına neden bu kısmı seçtiğimize dair bir analiz ekledim.
İşte paylaşmaya hazır o metin:
Bir Avuç Emek, Bir Ömürlük Hikaye
Mustafa Kutlu’nun Uzun Hikaye’sinde her şey akıp gider; trenler, yollar, şehirler... Ama Ali’nin o küçük dükkandaki "Nal" hikayesi, durup nefes aldığımız o eşsiz andır. Metnin tamamını değil, hayatın ve adaletin özünü barındıran bu özel kesiti paylaşıyorum:
"Ali, dükkânın kapısını besmeleyle açtı. İçerideki rutubet ve demir kokusu ona dünyanın en güzel parfümü gibi geliyordu. Tezgâhın üzerine nalları dizdi. Her biri bir umuttu; her biri, atların tırnağında uzak yollara gidecek, ama Ali’yi ailesiyle birlikte bu küçük kasabada tutacaktı. Çekiç sese başladı, demir tavına geldi. O vurdukça sadece şekil almıyordu nallar; Ali’nin dürüstlüğü, inadı ve sevdasının mührü vuruluyordu o soğuk metale." 
Mustafa Kutlu
Mustafa Kutlu
Rasûlullah (s.a.) İbn Abbas (r.a.)'ın kendisinden rivâyet ettiği sahih bir hadiste şöyle tavsiyede bulunmaktadır: "Sizi her türlü gıdalarla beslediği için Allah'ı seviniz, Allah; sevgisiyle beni seviniz ve benim sevgimle de ehli beytimi seviniz." (Tirmizi)
Yine Efendimiz (s.a.) bir gün "Canım kudret elinde olan Allah'a yemin olsun ki biz ehl-i beyte kim buğzederse mutlaka Allah onu cehenneme sokar." buyurarak onu sevmenin önemine ve ona buğzetmenin tehlikesine dikkat çekmiştir.
O halde bilinmelidir ki, ehl-i beyti sevmek imandandır. Yazarımız der ki; "Biz, Rasûlullah (s.a.)'in ehl-i beytini sevdiğimiz zaman onları kendimiz için model ve örnek almaya gayret ederiz.
Onları sevdiğimizde hanîf şeriatın terazisine göre nerede duracağımızı bilmemiz gerekir. Onları, Rasûlullah (s.a.)'e olan sevgimiz sebebiyle severiz. Rasûlullah (s.a.)'e olan sevgimiz de bizi doğrudan Allah'a olan sevgimize götürür. Çünkü Allah bize, eğer biz kendisini seviyorsak Rasûlullah (s.a.)'e tabi olmamazı emretmiş ve açıklamıştır.
Dolayısıyla bu büyük dini bize aktaran ve ona sımsıkı sarılmamazı öğreten Peygamberimiz (s.a.)'in temiz ve şerefli ehl-i beyti ile değerli ashâbına da uymamız gerekir.
Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmaktadır: "De ki: Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi sevsin." (Al-i İmran 31)
İşte bu yüzdendir ki bu konu, imanla ilgili hassas bir konudur
Fakat bilinmelidir ki sevgide aşırıcılık, taşkınlık ifrat ve tefrit insanı sapkınlığa götürmekle birlikte, dinde olmayan şeyleri dine girdirme yani bidate de götürmüş olur.
O halde bizlerin de ehli beyte sevgisi Rasulullah ve ashabı gibi, emredilen gibi olmalıdır.
Yazarımız nesep ve soy meselesine dikkat çekmek için öncelikle Peygamber Efendimizin dedesinin İbrahim as dini üzere olduğu, putlara tapmadığı , Hz.
10 yaşındaki Mafalda'nın görme yetisini kaybetme sürecini işlemiş. Okurken bir mucize olmasını çok bekledim. Ama maalesef sonunda karanlık geldi. Kiraz ağacı bir umuttu belki. Kiraz ağacına uğurladığımız sevdiklerimiz umarım mutludurlar.
Sadece spoiler / Kitabı okuyacaklar okumasın!
Merhabalar insancıklar.
Bugün bu kitaba yapılan yorumları ağır gördüğüm için yazmaya geldim. Biliyorum taciz ve tecavüz kesinlikle bir sınır çizgisi buna kızanları da çok iyi anlıyor ve kitabı bırakmalarına hak verebiliyorum. Fakat anlayamadığım tüm kurguyu okumadan bu kadar ağır bir eleştiri yapılması. Ben bu kitabın favori kitaplarım arasına gireceğini hiç düşünmemiştim okurken ve bu yorumları bilerek girmiştim bu kitaba. Kitabın konusu hoşuma gitmişti çünkü ve neyin buna sebep olacağını öğrenmek istedim.O yüzden Ediz karakterinin kendisi ile duygusal bağ kurmaktan uzakta sadece olanları izleyen bir izleyiciydim.
Ediz karakterinin oldukça kusurlu ve bazı rahatsız edici davranışları olduğunu hepimiz biliyoruz. Bunun örneklerini gördüğümüz oldukça popüler bazı kitaplarda var. Bu tabii ki de kitabı sütten çıkmış ak kaşık yapmıyor fakat bu kitapların ünlü olmasının sebepleri var. Diğer kitaplarda bunun sebebi nediri konuşamayacağım burada fakat Yabancı'da Ediz karakterinin iç çatışması tüm bu olanları anlamamızı sağlıyor.
Babası tarafından annesinin katili tarafından büyütülen bir çocuk, babasını da kaybettiğinde kaybedecek hiçbir şeyi kalmadığını anlayan o kişi; Ediz. Tahmin ettiğim ve edebileceğiniz üzere Ediz'in öfke problemi babasınının ona davranışları konusunda geliştirdiği bir savunma mekanizmasıydı ve bütün bu yıllar boyunca da bu öfke giderek şiddetlendi. Ta ki içten içe sevip hayran olduğu ve belki hatta ölmeden ki son dönemlerinde yine oğlunu suçlu bulsa bile ona kendi içini açarak onu anlamasını isteyen babası ölene kadar. Kendisinden başka hiçbir şeyi kalmayan Ediz sonunu intihar ile bitireceği bir intikam planı oluşturmak istedi.Gözünün döndüğünü ve hiçbir şeyi görmediğini Doğa'yla karşılaşana kadar
