Umut Yıldız
@umutzsche
instagram: umutzsche
İnce şeylerin ablası Gülten Akın'a sonsuz saygıyla...Edebiyat
"Eve isteksiz geldiğin bir gün/ Tatlıdır sokak çeşmeleri, evler acı/ Tatlıdır sokaklar, evler acı/ Tatlıdır el sofraları, evler acı/ Efendim ben ölim/ Kaldırıp yere vurdun/ Küçük kız değildim belki taştım/ Çünkü sever babalar küçük kızları/ Başkalarında gördüm"
(Kırmızı Karanfil - Gülten Akın)
Bu kadın, bu bizim yeni ablamız, evlerdeki annemizin kaderini, devrim düşüncesinin imbiğinden bir iniltiyle geçirerek, bir başka yanımızı, geleneksel erkek hoyratlığımızı insan kılıyordu:
Uzun söylersem, benim kederime sizin aklınıza saygısızlık olur, diyen bu iç ses bizden, başka hayatların sevgisini istiyordu.
Reklam
"Ben nerede değilsem orada mutlu olacakmışım gibi gelir" diyordu Baudelaire. Bir insana bir söz söylemek istiyorum. Ne olursa olsun. Bir insandan bir söz duymak. Yoksa varlığımı duymayacağım. Yoksa kalbim bir kötülüğe düşecek. Gidip kalabalığa teslim olacağım. Yoksa acı duyma yetimi yitireceğim.
Çağdaş insan nasıl yaşamaktadır? (...) Sabahtan akşama kadar televizyon seyrediyor, belleğinde bir iz kalmıyor. “Oyalanma -diyor Octavio Paz- bizim her zamanki halimizdir. (...) Hep kendinden dışarda, günlük çalkantı içinde yitmiş, tatsız ve anlamsız demek olan oyalanma. Binlerce şey dikkatimize çarpar, ama hiçbirini yakalayamayız; yaşam böylece parmaklarımız arasından kayan kum, beynimizi kaplayan duman olur. Eğer edimlerimizi ve düşüncelerimizi yoklamak cesaretini gösterebilseydik, suçlu olduğumuzu; ama ödenmemiş suçlardan dolayı değil, küçücük dönekliklerin, gerek kendimize gerek başkalarına karşı ufak ihanetlerin izlediği, sayısız ve anlık istek ve kıskançlıklardan dolayı suçlu olduğumuzu itiraf etmemiz gerekirdi. Ama dün yaptıklarımızı bile anımsayabiliyor muyuz? Günahımız dağınıklık ise cezamız unutmadır.”
Sayfa 155 - Kırmızıkedi
