Sihirli Ayna
İşte, ben, yıllardan sonra, o harikulāde ânı yeniden kurmak için çırpınıp duruyorum. Fakat artık her şey boş. Eğer bu hikâyeyi anlatmak istiyorsam, bu, aczimden intikam almak içindir; yoksa artık ümit edebileceğim hiç bir şey kalmadı. Hiçbir şey kalmadı.
O baharın ilk haftaları ne kadar kararsız geçmişti: Boz renkli bulutlar, cenuba doğru yığın yığın akıyor, rüzgâr fırtına oluverecekmiş gibi esiyordu. Sularda bitmiyen bir telâş, bir ürperiş vardı.. ve ben, yirmi sekiz senelik hazırlığımın sona erdiğini, "O"nun gelmek üzere olduğunu, zaten, biliyordum.
Daha ilk göz göze gelişimizde, bu aşk, bir rüya gibi sebepsiz ve başlangıçsız olarak doğmuş bulunuyordu.
Adımlarımız yavaşladı ve biz arkadaşlardan ayrıldık.
Vakit akşamdı. Güneş çoktan batmıştı. Ortalıkta, rüyaları belirten o isimsiz ışığı andırır bir aydınlık vardı. Boğaz ilk defa olarak sakindi.
Bir ağacın altına oturduk. Ona baktım ve:
- Ben sizi eskiden tanıyorum, dedim.
“İnsan bir iptir ki hayvanla üstinsan arasına gerilmiştir. Uçurum üstünde bir ip. Tehlikeli bir geçiş, tehlikeli bir yolculuk, tehlikeli bir geriye bakış, tehlikeli bir ürperiş ve duraksayış. İnsanda büyük olan şey nedir? Bir amaç değil, bir köprü oluşudur. İnsanda sevilebilecek şey, onun bir geçiş ve bir batış sürecinde olmasıdır.”
Reklam
JIMMY: İşte buyum ben! Karnındaki şişkinlik! Bunun ne olduğunu merak ediyorsan söyleyeyim: Benim o! Oraya diri diri gömülmüş olan, çıldıran, o kıpırtısız karanlık tünelde boğulan varlık benim! Onda bir ses, bir ürperiş bile yok. Tek bir kıpırtı bile. Bu hazmedilmesi güç yığının, o şişkin, o doymuş işkembede bir hareket uyandıracağını sanırsın. Ama hayır, öylece durur o!… Uykuya dalar ve sindirir beni… Benden hiçbir şey kalmayıncaya kadar geri…
İnsan bir iptir ki hayvanla üstinsan arasına gerilmiştir. Uçurum üstünde bir ip. Tehlikeli bir geçiş, tehlikeli bir yolculuk, tehlikeli bir geriye bakış, tehlikeli bir ürperiş ve duraksayış. İnsanda büyük olan şey nedir? Bir amaç değil, bir köprü oluşudur. İnsanda sevilebilecek şey, onun bir geçiş ve bir batış sürecinde olmasıdır.
Cenâb-ı Hak, mü'minleri tarif ederken;
“...Allah anıldığı zaman onların yürekleri ürperir..." (el-Enfâl, 2) buyuruyor.
Demek ki "takvâ"; ürperiş içinde, rakîk, hassas bir kalp ile İslâm'ı yaşayabilmektir.
İçlerine ustalıkla korku, aşağılık kompleksi, ürperiş, boyun eğiş, umutsuzluk, uşaklık aşılanmış milyonlarca insandan söz ediyorum.
AIMÉ CÉSAIRE, Sömürgecilik Üstüne Konuşma
Sayfa 9 - Metis
Reklam
Reklam