Kitapta olaylardan çok bir atmosferin izini sürüyoruz. Yazar, arkadaşlığa ve romantik ilişkilere farklı anlamlar yükleyen karakterlerin bir aradalığından doğan bütünün parçalarını anlatıyor bize. Karakterlerin belirli anlarına onların gözlerinden tanık oluyor, aralarındaki ilişkilere onların gözlerinden bakıyoruz. Kitap bittiğindeyse elimizde ne tek tek karakterler, ne de bütünlüklü bir tema kalıyor; bence geriye, tıpkı karakterlerin paylaşımlarının ardından olduğu gibi kırgın ve kırılgan hatıralar kalıyor.
Bu bakımdan kitap, içerisinde birçok öyküyü barındıran tek bir anlatı etkisi yaratıyor. Her insan ancak kendi yaşantısı kadarınca yaşananları görebilir; her insan ancak kendi hissedebildiği kadarını yarınına taşıyabilir. Kitaptaki karakterler de birbirlerinden farklı mizaç ve beklentilere sahiplerdi. Zamanın akışıyla birlikte değişen durumları değişen benlikleriyle algıladılar. Dönüşen sadece aralarındaki bağ değildi; belki de en başta dış dünyanın kendisiydi. Dış dünyadaki bir farklılık, bir sapma ya da beklenmedik bir gelişme, her ilişkinin doğasında bulunan sessiz kurallara dokunarak onların ilişkisini de başka bir biçime büründürdü.
Tomris Uyar, atmosfer kuran yazarlardan. Onun öykülerinde gördüğüm temel etki ne bir olay, ne de karakterleri merkeze alması; yazar, tüm bu olay ve karakterleri aktarmak istediği ana ileti için bir çeşit atmosfer oluşturma aracı olarak kullanıyor. Bu bakımdan benim bu uzun öyküdeki karakterlere ısınamamam, normalde benim için bir eksiklik olabilecekken, burada tam tersine metnin etkisini artıran bir unsur oldu. Karakterlerle bağ kurmak zorunda değildim; çünkü anlatılan aslında karakterlerin neler yaşadıkları bile değildi. Yaşananlar yalnızca, aralarındaki ilişkiyi ve o ilişkinin dönüşümünü anlamamız için birer araçtı. Karakterler
Yazarin Tomris Uyar hayranligi ve bir nevi iç dokme anlaminda sohbet tarzinda yazilmis, kendinizden bir seyler bulabileceginiz sicacik bir kitap. Icinde ikinci yeni doneminden esintiler bulabileceginiz, o donem icin anlatilarin, roportajlarin ve gorsellerin oldugu bir kitap. Tomris Uyarin gun dokumunue karsilik yazarin ic dokumleriyle harmanlanmis bir eser. Donem merak edenler icin satir aralarindan bilgi edinebiliyorsunuz.
Turgut Uyar’ın o meşhur, zamansız ve insanı içine çeken şiirsel dünyasında kaybolduğum, her bir satırında kendimi bulduğum muazzam bir yolculuktu. Dünyanın tüm kalabalığından, gürültüsünden ve karmaşasından kaçıp sadece gökyüzüne bakarak sığınabileceğimiz o ortak durağı, yazar içimize işleyen bir naiflikle anlatmış. Yalnızlığı, aşkı ve modern insanın sıkışmışlığını en saf haliyle hissettiren, başucumdan asla ayıramayacağım çok özel bir şiir kitabı.
Turgut Uyar'ın şiiriyle aram her zaman kolay olmadı ama Dünyanın En Güzel Arabistanı'nda bazı şiirler gerçekten dönüp tekrar okumak isteyeceğim kadar hem güzel hem de etkileyiciydi.
Elbette ve hatta bazılarını anlamakta zorlandım ve bazılarını pek sevmedim doğal okarak. Belki bu kitabın gücü de bu, ilk okumada tamamen açılmıyor. Özellikle modern hayatın yorgunluğunu ve insanın içine kaçma isteğini çok güçlü anlatan bir kitap sanırım.
Tomris Uyar’la tanıştığım ilk kitap Sekizinci Günah oldu ve genel olarak beğendim. Kitap, büyük olaylardan çok insanların iç dünyasına ve duygularına odaklanıyor. Yazarın sade ama etkileyici anlatımı sayesinde karakterlerin hislerini samimi bir şekilde hissedebiliyorsunuz. Bazı bölümlerde durup düşündüren, insan ilişkilerine farklı gözle bakmanızı sağlayan bir eser. Tomris Uyar’ın kalemiyle ilk kez tanışmış biri olarak, diğer kitaplarını da merak etmeme neden oldu.
Eksiltili Anlatımın ve Atmosferin Zirvesinden Bildiriyorum...1000Kitap
Tomris Uyar edebiyatının en karakteristik özelliklerini barındıran ve yazara 1987 Sait Faik Hikâye Armağanı’nı getiren Yaza Yolculuk, Türk öykücülüğünde modernist çizginin ve eksiltili anlatım tekniğinin en rafine örneklerinden biri bana göre. Uyar, bu eserinde geleneksel olay örgüsünü ve dramatik tırmanışları bir kenara bırakmış ve odağını durumların, anların ve insan ilişkilerindeki mikro kırılmaların üzerine kurmuş.
Yaza Yolculuk, sadece bir hikâye bütünü değil, dilin nasıl minimalist bir ustalıkla manipüle edilebileceğinin, insan ruhundaki sessiz çığlıkların kelimelere nasıl dökülebileceğinin edebi bir kanıtıdır. Hızlıca tüketilmek için değil, her cümlenin sindirilmesi için yazılmış bir başyapıt.