Bana öyle geliyor ki, biz çocuk kalmış bir milletiz,daha olayları ve dünyayı mucizelere bağlı bir şekilde yorumluyoruz...
..Aslinda bir yanlış anlama olduğu halde,anlaşıp gidiyorlar. Bir -mış gibi yapmak tutturmuslar;arabalar yürüyor ya,ekmek yapiliyor ya,iyi kötü suyumuz geliyor ya.....mesele yok...
Bana yeniden yaşamam, insanların arasına karışmam gerektiği söyleniyor!... Peki ama, kırık dal nasıl meyve taşıyabilir? Rüzgarların kopardığı ve tozların içinde sürüklediği yaprak nasıl yeniden yeşerebilir? Peki, bu genç yaşta bunca keder niye? Ne bileyim! Böyle yaşamak belki de kaderimde vardı... Yükü taşımadan bezmek, koşmadan nefes nefese kalmak...