Zeynep
@vaenora
238 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hayallerime dönüyorum hep. Dünya zenginliğinin sırtında taşınmış ebedi bir servet bu, dar günler için kenara konulacak bir şey.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Thoreau, "Gördüğümü kendimin kılarım," diye yazar: Yürürken kış geceleri için renkli duygular ve güneşli anılar biriktirmek demektir bu. Gerçek hazinemiz, gerçek mal varlığımız, edindiğimiz ve koruduğumuz temsiller toplamıdır.
Eğer ben ben değilsem, kim benim yerimde olacak? -ThoreauAlıntı
Kârla fayda arasındaki fark, kâr getiren eylemleri benim yerime bir başkasının da yapabilecek olmasıdır. Ve gerçekte de kâr getiren eylemler zaten başkaları tarafından da yapılabilir olagelmiştir. Rekabet ilkesinin yarattığı sabit bir gerçektir bu.
Öte yandan, benim için faydalı olan şey tavırlara, davranışlara, yaşamımın başkasına kati surette devredemeyeceğim anlarına bağlıdır. Thoreau bir mektubunda, kendiniz için saptadığınız herhangi bir eylemi tartabilmek için şu soruyu sormanızı tembihler: "Bunu benim yerime başkası da yapabilir mi?" Cevabınız evetse, o fikri bırakın, tabii hayati önem taşımıyorsa.
Derinlemesine yaşamak, işte bunu bizim yerimize kimse yapamaz. İş için yerimizi başkasına verebiliriz ama yürümek için değil. En büyük fark budur işte.
“Beden ezip geçtiği toprakta demlenir.” nasıl bir anlatım azizimAlıntı
Ama yürümek, özümsemeye vesile olur. Durmadan yürürüz, bir dağın karşısındayken yüceliği derimizin içine nüfuz eder, ağır ağır yokuş aşağı inerken tepelerin şeklini saatler boyu soluruz. Beden ezip geçtiği toprakta demlenir. Ve böylece yavaş yavaş manzaranın içinde olmaktan çıkıp manzaranın ta kendisi olur. Bu demek değildir ki yürüyen kişi manzarada sabit, basit bir noktaya dönüşür. Daha ziyade bir aydınlanma, bir yükselme ânıdır bu; bir anda parlayan ateş, tutuşan zaman gibidir. Sonsuzluk duygusu ansızın varlıklar arasındaki titreşim oluverir. Sonsuzluk kıvılcım gibidir orada.
Konum bildiriyorum: Potash Road Utah Highway 279Alıntı
Bir şey daha vardır, sonsuz bir bütünlük hissi. Acaba manzaranın yalnızca yürürken anlayabileceğimiz hali nedir? Arabayla geçerken de aynı manzaraları görürüm elbette. Dağların kusursuz siluetlerini seyreder, haşmetli çölleri aşar, muhteşem ormanlardan geçerim. Bazen kenara çekip dururum; bacaklarımı esnetir, birkaç fotoğraf çekerim. Ağaçların ismi, bitkilerin biçimi, engebelerin adını anlatabilir birileri, ayrıntılarını verebilirler. Güneş yine yakıcı, renkler yine parlak, gökyüzü yine cömerttir.