Fransız aydınlanması/rönesansı sonrası pozitivist dünyanın çocuklara dayattığı "İspat edilemeyen yoktur, sadece rasyonel ve maddi olan gerçektir" algısı, insanı aşkın olanla (metafizikle) bağını koparmaya zorladı. İşte tam da bu "çölde ölmek üzere olma" hissiyatı içinde, vahyin Kur'ani diyalektiğine sığınmak, salat (bağ) kavramını yeniden keşfetmek insana bir vaha gibi geliyor.
Bu girizgah, kelimelerin üzerindeki ölü toprağını atmak adına çok kıymetli. Hucurat 14 (Bedevilerin "iman ettik" demesi ile "teslim olduk" demesi arasındaki fark) ve Mücadele 22 (kalbe imanın yazılması) üzerinden tez-antitez
Reklam
İnsanın hissettiği ama bir türlü dışarıya aktaramadığı, kelimelerin o dar kalıplarına sığdıramadığı duyguların göğüs kafesinde birikmesi sessiz bir ağırlık üretir. Herkesin durmadan kendini haykırdığı bu çağda, bir insanın gözlerindeki o gizli yorgunluğu ve sessiz çığlığı fark edebilecek bir empati eşiğine rastlamak, çöldeki bir vaha kadar kıymetlidir.
Ley’Lâ’ya …
Ley’Lâ’dan başka hiçbir şeyi olmayan ben,
Ley’Lâ’dan başka her şeyi olana acırım…
Ley’Lâ’sını bulan bulunacak bütün hazineleri bulmuştur,
Ley’Lâ’sı olmayan kaybedecek ne varsa kaybetmiştir…
Ley’Lâ’sı olana gül, dikeniyle gül olur; gül kokar,
Ley’Lâ’sı olmayana gülün kendisi bile diken olur, batar…
Ley’Lâ’sı olanın kışı bahara döner,
Ley’Lâ’sı olmayanın baharı zemheriye döner…
Ley’Lâ’sı olan çölünde vaha bulur,
Ley’Lâ’sı olmayan vahasında serap görür…
Ley’Lâ’sı olan hasrette kalsa vuslatı yaşar,
Ley’Lâ’sı olmayan vuslatta bile hasret çeker…
Ley’Lâ’sı olan çilesini nimet bilir,
Ley’Lâ’sı olmayan nimeti çile bilir…
Ley’Lâ’sı olan ateşte yansa da üşümez,
Ley’Lâ’sı olmayan güneş altında bile üşür…
Ley’Lâ’sı olanın gözyaşı sözyaşı olur,
Ley’Lâ’sı olmayanın sözü bile gözyaşı olur…
Ley’Lâ’sı olanın sükûtu şiir olur,
Reklam
Reklam