Arthur Spiderwick yaşıyor olabilir mi? Kitabının sırrı ne?1000Kitap
Spiderwick Günceleri serisi, beklediğimden çok daha heyecan verici bir şekilde ilerliyor. Son zamanlarda resmen her işi gücü bırakıp sadece bu seriyi okumak istiyorum. Serinin üçüncü kitabı da yine soluk soluğa okunan, temposu hiç düşmeyen bir macera sundu. Hikayeye yeni eklenen karakterlerle birlikte olay örgüsü inanılmaz bir noktaya geldi. Nihayet o gizemli kitabın sırlarını ve yazarının nereye kaybolduğunu keşfetmek üzereyiz.
Sanırım bu seriye her kitapta 10 üzerinden 10 puan vermekten asla vazgeçmeyeceğim. Okurken bir an bile sıkılmadım; dahası, bu eser kesinlikle sıradan bir çocuk kitabı hissi vermiyor. Kendine özgü, hafif karanlık ve gotik bir fantastik evreni var. Bu da anlatıyı çok daha sürükleyici kılıyor.
Beklentilerimi fazlasıyla yükselten bir kitap oldu. Umarım serinin kalan kitapları da bu çizgiyi bozmaz ve bu yüksek beklentimi karşılamaya devam eder. Fantastik ve gizem dolu bir dünyaya adım atmak isteyen herkese kesinlikle tavsiye ederim.
İlk kitaptan çok daha güzeldi
Eveet, uzun süredir buraya gelmemiştim çünkü uzun süredir bir kitabın sonunu görmeyi başaramadım. Kitabı az önce bitirdim ve buna yorum yapmaya başlamadan önce ilk kitabına yazdığım şeylere baktım. İçimden bir hisin ikinci kitabı daha çok seveceğine dair bir şey söylemişim ve tamda dediğim gibi oldu. İlk kitaptan daha çok sevdim, daha çok aktı. İlk kitapta 100 sayfa akmadığından ve alinle olan kısımların beni bunalttığından dolayı yakınmışım. Bence ikinci kitapta bunların azalması ve Aral'la Lina'nın artık yakınlaşma evresine geçmesini okumak daha çok beğenmemi sağladı. İlk kitap gizemlerin önümüze koyulması, travmaların kaosun eksik olmamasıyla geçerken bu kitapta da yine arka planda gizemler kaoslar devam ederken bu sefer ikilinin hisleri yakınlaşmaları tam olarak süslemiş kitabı. Aral'ın çevresinin dahil olduğu kısımlar gerçekten kitapta okumayı en sevdiğim ve en eğlendiğim kısımlar oluyor. Yazar öyle bir yazmış ki o arkadaşlık bağları, samimiyeti, sıcaklığı hissediyorsunuz. Çok keyifli okudum, normalde slowburn sevmem, çok hızlı giden işleri de sevmem yazar bu kitapta ortayı bayağı iyi ayarlamış. Kesinlikle üçüncü kitaba geçeceğim lakin araya başka okumak istediğim şeyleri sıkıştırmayı planlıyorum önce. Şimdilik bazı insanlar böyle yaşar evrenine ufak bir mola verip, okumanızı da tavsiye ederekten yorumumu burada sonlandırıyorum. Gitmeden de değinmek istediğim bir nokta var, o da yazarın yazım tarzını çok beğenmem. Lina'nın özellike "yapmasındı" "üzülmesindi" gibi gibi 'dı' 'di' diye bahsetmesi, düşünmesi çok hoşuma gidiyor. Yazarın kendine has bir yazım tarzı var ve ben beğendim. Bu da küçük bir detaydı işte:)
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi·188 syf.·
2026 49. kitabı
Üç kıta, üç farklı kadın ve hayatta kalmak için verdikleri üç bambaşka mücadele... Kitabın 147. sayfasına geldiğimde ayracımı koydum ve durup o muazzam kesişme anının şokunu ve coşkusunu yaşadım. Laetitia Colombani'nin olay örgüsünü kurma zekasına gerçekten saygı duyuyorum.
Kitapta her kadının kendi sınavı var: Sarah, hayatı yavaşlatmasının ve artık kendine dönmesinin gerekliliğini öğreniyor. Smita, içine doğduğu o zorlu koşullardan kurtulabilmek için asla durmaması ve hep koşması gerektiğini fark ediyor. Giulia ise kendi yolunu bulup, kendi kaderini çizmesi gerektiğini adeta yaşayarak anlıyor.
Hikaye belki su gibi hızlı akmıyor ama kurgunun kusursuzluğu bana o kadar iyi geldi ki, kitabı gerçekten çok sevdim. Tüm bu mücadeleler içinde ruhuma en çok dokunan, kendime en yakın hissettiğim kişi yavaşlamayı öğrenen Sarah oldu. Kesinlikle okumanızı öneririm. Devam kitabı olan 
Uçurtma ya hemen geçiyorum
Peki siz bu kitabı okuduğunuzda kendinizde hangi karakterin izlerini buldunuz?
#SaçÖrgüsü #LaetitiaColombani #Kitapİncelemesi #KırıkAyraç #NeOkudum
Uçurtma ya hemen geçiyorum
Peki siz bu kitabı okuduğunuzda kendinizde hangi karakterin izlerini buldunuz?
#SaçÖrgüsü #LaetitiaColombani #Kitapİncelemesi #KırıkAyraç #NeOkudum
Sanılanın Aksine Mehmet Akif Ersoy
Puan vermedi·296 syf.·
2025 377. kitabı
Merhabalardan bir demet. =)
O sıkça rastladığım kafalardaki Mehmet Akif Ersoy ile okuduğum Mehmet Akif Ersoy'un arasında dağlar var...
Sözü uzatmadan virgülü virgüle ataçlamadan konuya dikey dalış yapacağım.
Hoş geldiniz. =)
İlk olarak 2. Abdülhamit'e yazdığı şiiri sunmak isterim:
YILDIZ'DAKİ BAYKUŞ
"Çoktan beridir vardı benim bir derdim:
Gideyim, zalimi ikaz edeyim, isterdim.
O, bizim câmi uzaktır, gelemez, mani' ne?
Giderim ben, diyerek, vardım onun cami'ine.
Kafes ardında hanımlar gibi saklıydı Hamid,
Koca Şevketli! Hakikat bunu etmezdim ümid."
Belki kırk elli bin askerle sanılmış Yıldız;
O silahşörler, o al fesli herifler sayısız.
Neye mâl olmada seyret, herifin bir namazı:
Sâde altmış bin adam kaldı namazsız en azı! Gördüğüm maskaralık gitti de artık zoruma,
Dedim ki: "Bunca zamandır nedir bu gizlenmek? Biraz da meydana çıksan da hasbihål etsek.
Adam mı, cin mi nesin? Yok ne bir gören; ne eden; Ya çünkü saklanıyorsun bucak bucak bizden.
Değil mi saklanıyorsu, demek ki: Korkudasın;
Ya çünkü korkan adamlar, gerek ki saklansın.
Değil mi korkudasın var kabâhatin mutlak!"
NOT: Birçok tarihçi şunda hemfikirdir Mehmet Akif Ersoy, hayatının sonuna kadar pişman olduğunu dile getiren bir beyanı olmamış, hatta 1926'da Safahat adlı bir kitabının yeni baskısında bu şiire yer vermiştir.
Bir diğeri... İstibdâd şiirinden:
Hamiyyet gamz eden bir pâk alın her kimde gördünse,
"Bu bir câni!" dedin sürdün, ya mahkum eylendin hapse.
Müvekkel eyleyip câsûsu her vicdana, her hisse,
Havva’nın Üç Kızı benmişim mesela ?
Kitabın bana verdiği his :Arada kalmışlık. İnançla şüphe, geçmişle gelecek ya da ait olmakla kendin kalabilmek arasında sıkışıp kalmayı o kadar iyi yakalamış ki... İnsan hep net olmak, bir tarafa sığınmak istiyor ama hayat öyle keskin çizgilerden ibaret değil. Bazen gri olmak, kararsız kalmak ve çelişmek de insan olmanın bir parçası.
Hani Mevlana'nın kitaba da ilham olan o şahane sözü var ya;
"Her zahmete kızar kinlenirsen, cilalanmadan nasıl parlayacak aynan?” tam da buradan başlamak lazım dedirtti bana . 
Elif Şafak 
Havva'nın Üç Kızı
Elif Şafak Havva'nın Üç Kızı
Bazı kitapları siz okursunuz, bazıları sizi okur. Sıfırdan Az benim için ikincisi oldu; adeta bakmak istemediğim bir aynaya dönüştü.
Olay örgüsünü uzun uzun anlatmanın bir anlamı yok. Kim kiminle birlikte oluyor, kim hangi gece kayboluyor, kim kime ne yapıyor; romanın kendisi bile bunları sağlam bir hikayenin temeline oturtmuyor. Sonu gelmeyen partiler, partilerden sonra başlayan after’lar, sabaha kadar uzayan ve hiçbir yere varmayan geceler. İnsanlar sürekli hareket ediyor ama kimse gerçekten bir yere gitmiyor. Bir evden ötekine, bir arabadan ötekine, bir bedenden ötekine geçiliyor. Bütün bu savruluşun içinde hayat ilerlemiyor; yalnızca erteleniyor. Her şey dönemin en önemli kanalı olan ve kitapta oldukça atıfta bulunulan MTV klipleri gibi akıyor. Bir şarkı, bir araba, bir otel odası, bir yüz, bir televizyon görüntüsü ve bir başka sabah.
Yüzler değişiyor. Sevgililer anlamsızlaşıyor. Mekanlar bulanıklaşıyor. Arkadaşlıklar, ilişkiler, geceler, vaatler birbirinin yerine geçebiliyor. Ama belirli bir madde hep aynı kalıyor. Her şeyin değiş tokuş edilebilir olduğu bir dünyada, en kalıcı bağın insanla uyuşturucusu arasında kurulması romanın en rahatsız edici tarafı. Her şey çözülürken o tek bağ sıkılaşıyor. Geriye kalan tek sadakat neredeyse o oluyor. O sadakatin de ismi Kokain.
Bu kitabın bakmak istemediğim bir aynaya dönüşmesinin sebebi de bu aslında.
Bir dönem birini tanımıştım. Onu değil belki ama onun etrafında oluşmuş büyük boşluğu düşündüm bu kitabı okurken. Büyük bir şehre geldikten sonra gecelerin, çevrelerin, uyuşturucunun ve hızla tüketilen yakınlıkların içinde yavaş yavaş yönünü kaybetmiş birini. Çok sayıda insanın arasında yaşayıp hiçbirinde gerçekten kalamayan, hayatı dolu görünen ama o doluluk içinde kendine ait bir yer bulamayan birini.
Onun hayatında
