insanlığımı yitirirken'i hem beğendim hem de beğenmedim diyebilirim. kitabı bitirdiğimde "abartıldığı kadar iyi mi?" sorusuna net bir cevap veremedim. insanlar bu kitapta tam olarak ne gördü, neden bu kadar etkilendi, bunu anlamakta zorlandım. buna rağmen kitap bende tamamen boş bir his de bırakmadı; bazı yerlerde gerçekten bir şeyler hissettiğimi fark ettim. belki de bu yüzden kitaba karşı kesin bir yargıya varamıyorum. okunur mu, okunmaz mı emin değilim ama üzerine düşündüren ve okuduktan sonra zihinde kalan bir kitap olduğunu söyleyebilirim.
Her anne biraz Eva,her çocuk biraz Kevin1000Kitap
Dehşet içinde okuduğum 650 sayfa.. kalemin gücü ve duyguları yakalama ustalığı karşısında çarpılmamak olanaksız. Sadece benim bildiğimi sandığım korkularım,kusurlarım,yaşanmışlıklarım, sakladıklarım bir sihirbaz ,bir dedektif elinden sunulmuşçasına ortaya dökülmüştü.. Baştan sona anne olmanın bir kadından neler aldığını ve toplum normları gereği itiraz etmesi yasak zorlukları, sessizce kabul etmesi kodlanmış güçlüklerle yalnız başına mücadele ederken yaşadığı devinimler anlatılmış. Dünyanın her yerinde kadın olmak ,anne olmak zor iken ,sürecin tek ödünleyicisi olan evlat sevgisi de ters tepince mücadelesi acı bir çığlık ile sönüp gitmiş Eva nın. Kitap boyu en utandığım hallerim ortaya dökülmüş hissi yakamı bırakmadı. Eva ya ,Kevin a ,babaya ;kızdım mı, acıdım mı yoksa empati bataklığında hala debeleniyor muyum henüz ayırdına varamıyorum. Yazarı;tespitleri ,konuyu işleme yetkinliğini,sürükleyici okuma deneyimini her ne kadar beğenmiş olsam da tavsiye edemeyecek kadar içime açtığı yaralar taze
Reklam
Kitap, Juan Preciado’nun annesinin ölüm döşeğindeyken ona verdiği bir vasiyetle başlıyor. Annesi, yıllardır görmediği babası Pedro Páramo’yu bulmasını ister. Bunun üzerine Juan Preciado, babasını
bu yoruma nereden başlayacağımı hiç bilmiyorum.
kitabın ilk 100 sayfası okunaklı, durağan ama maalesef ki yazarlara dayatılan önceki kitabın hatırlatmasını yerleştir baskısının kurbanı olarak
Hikaye anlamında bence Türk edebiyatının en güzel romanlarından birisi. Kürk Mantolu Madonna mı İçimizdeki Şeytan mı diye kıyaslama yapmaya çalışıyorum ama hikmete varamıyorum diyebilirim. Tek eleştirim bazı yerler daha uzun şekilde yazılmış. Ayrıca bu kitap sayesinde Atsız-Sabahattin Ali kavgasını ve Komünist görüşüde daha iyi şekilde anladım. İdeolojik görüşü bende kalsın
Uzun zamandır bir kitabı alıp bir solukta okuyamadığım dönemlerimdeyim, bu okuduğum kitaplardan kaynaklı değil benden kaynaklı bir durum bir şekilde kitap okumanın lezzetine varamıyorum. Onun için bu kitaba başladım. Dave Gurney serisini severek okuyorum zaten önceki 6 kitabında olduğu gibi bunda da heyecan doruklardaydı. Ara ara bu kimdi şimdi diye bir kaç sayfa önceye dönüp bakmam gerekse de bir solukta okudum. Kitaptaki yok artık dediğimiz yerlerin gerçekten de yok olması en sonunda fantastik bir seri olmadığını ispat etmesi çok iyiydi. Önceki 6 kitabı okuyalı uzun zaman oldu onlarda var mıydı hatırlamıyorum en sonunda olaydan sonra karakterlerin ne yaptığı hikayenin nasıl ilerlediği, ilerleyeceği bilgisinin verilmesi hoşuma gitti. Katilin ortağı diye tahmin ettiğim kişi ortak çıkmadı ama katilin zamanında ortaklık teklif ettiği biri çıktı. Gene de iyiyim bence tahmin konusunda Ve bu kitapta Dave ile Madeline ın arası daha iyi daha samimi geldi dediğim gibi önceki kitapları çok oldu okuyalı belki gene aynıymıştır ama aklımda aralarında ara ara soğuk rüzgarlar esiyordu diye kalmış. Kitabın sonunda Madeline beni baya şaşırttı diyebilirim eminim okuyan herkes aynı şeyi düşünmüştür.Genel olarak bu kitabı da sevdim. Kalın sayfalarına rağmen hemen okudum mutluyum.Hikayeyle alakalı detaya girmeyeceğim spoiler olmasın. Ama ara ara baskıdan kaynaklı mı bilmiyorum yazım imla hataları vardı 5-10 kelimede.
Reklam
Reklam