Bizi öldürende bugün
Sen seveceğini seçemezsin, seçtiğini de sevemezsin. Kaza ve kader ile doğar, sever ve ölürüz. Sana sevgiyi sorarlarsa de ki; sevgi, bir ruhun başka ruha akmasıdır.
"Sana ruh hakkında soru sorarlar, ne diyeceksin? De ki; ruh, Rabbimin emrindendir. İsra 85"
Biz dualarımızın hemen, tam da hayal ettiğimiz gibi hayat bulmasını isteriz. Ama unuturuz ki biz sadece muhtacız; neyin hayır olduğunu ise yalnızca Malik olan bilir. İstediğini alınca şükrü unutan gafille, istediği gecikince isyana duran gafil aynı gemidedir. Belki de Rabbimiz o arzunu senin için en dertsiz vakte erteliyor, ya da seni göremediğin bir hüsrandan muhafaza ediyordur. Sen duanı et, niyetini saf tut ve gerisini O’nun eşsiz adaletine bırak. Unutma ki O, seni senden daha çok düşünendir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kendimi unutacak kadar kötü anılar biriktirdim.
Başrolünde yer aldım, bu anıların. Kaçamadım.
Ama kendimi çok iyi gizledim.
Eski benden bir o kadar uzak, bir o kadar da farklı hissediyorum.
Aynı kişi olduğumuza inancım kalmadı.
Konuşmayı severdim, kendi fikirlerimi yüksek sesle söylemeyi.
Kahkaha atmayı.
Ama şimdi; yüzüm, bir tebessüme karşı çatlayacak kadar sert.
Dudaklarım, en ufak bir kıvrımda parçalanacak kadar kuru.
Tüm nefretimi kussam, durulur muyum?
Hoş, bunu da yapamazdım ki ben, sesimden vaz geçmişken.
Hiç bir şey anlatmayacağıma yeminliyim. Anlattıklarım, olanlara karşı alışkanlığımdan. Demem o ki, anlatıyorsam aştığımdandır, aşamadığımdan değil.
Ama anlatamadıklarım, onları hala sindirebilmiş değilim.
Göğsümde büyüttüğüm çocuk, benden muaf ve küheylan.
Gelmiyor sabahım, ölmeden çürüyorum.
Rüzgar, uğramıyor artık pencereme.
Zifirin bile dikkatini çekmiyorum.
Çul çürüten birine dönmekten çok korkuyorum.
Anne? Baba?
Ben bu hayatı öğrenemiyorum.
Görkemli bir şekilde çürüyorum.
Kardeşim... Ben seni hiç göremedim ama, sen beni gör diye başımı sürekli gökyüzüne kaldırıyorum.
• ‘Yirmi Bir Kez Daha’ Bölüm VII
Mezar
İnsan mezar gezdirir mi?
Al bu mânâ gözlüğünü tak, seyre çıkalım. Bir sen, bir ben, bir de Ravi olacak yanımızda. Sen kendini, ben seni; Ravi ise hikâye için ikimizi seyredecek. Ama ikilik yok efendim; bir ben, bir de hep ben.
Benler âleminin seyrinde soracağız sorumuzu:
İnsan mezar gezdirir mi?
Rüzgâr esiyor ve yağmur da başladı.
Sen kaçıyorsun, ben duruyorum; Ravi ise toprağın başında dans ediyor. Şaşırıyoruz…
Boynumda asılı gezdirdiğim küreğin yanına bir de kazma gerek.
Nereye gömeceğiz bu mezarı?
Ravi kahkaha atar.
“Hikâyelerinin toplamı kadar…”
Çıkıp bir mezarlıkta seyre dalarız.
Bak, şuradaki lavantalar senin; altındaki mezar benim.
Ravi uyuyor.
Hemen ayağımın dibinde.
“Uyan, Ravi.”
Senin aşktan anladığın farklı; sen bedene sığdırırsın, ben zamana. Sen siyah ve beyaz arasında toz olursun, ben cennetin rengini griye teslim ederim. Sen görmediklerini masal sanırsın; sana bir pesimistin dilinden hayal satmaya çalışırım ama artık kalbimi aklıma teslim etmem gerekiyor. Şimdilik hoşça kal, bir başka düşte bulurum seni ben. Neek