Rüveyda'ya Ağıt
Ben bir aziz değilim, hele gündüz değilim
Attığı her adımda siyah bir iz bırakan
Bir yanında ürküten bir baldıran gövdesi
Bir yanında kederi özümleyen bir lâle
Merhamet sahrasının uyuyan gecesiyim
Bırak da, böyle bitsin bu günahkâr serüven
Bırak da kurtarayım bu emânet sarayı
Yeter, intiharınla oyduğun yüreğimi
Umutsuz şarkılarla avutulduğum yeter
Göğsümde bir yanardağ kıvranıyor Rüveyda
Yaraları kapandıkça kanıyor Rüveyda
Duman çöktü güneşin sitem aynalarına
Aralandı perdeler; şimdi sessiz değilim
Dertliyim, viraneyim, ben bir aziz değilim
Azizler tohum eker sevgi tarlalarına
Senin gözlerin dram; oysa ağlatan benim
Ben dilenci; sen sultan; sevgi dağıtan benim
Sen ışık; ben karanlık ve aydınlatan benim
Ben ölümüm; sen hayat; cana can katan benim
Sabah sende oluyor; güneşi tutan benim
Soran ben; sorulan sen; hüznü damıtan benim
Öldüren ben; ölen sen; kabirde yatan benim
Sen sevda yüklü bulut, göklerimin sahibi
Saklıyorum içimde seni bir tufan gibi
Nerde uğruna ömür verdiğim belâ, nerde
Her hatıra bir demet zakkum meyhanelerde
Düşlerim esrarınla çoğalan pervanedir
Zira sen böyle sağlam bir karakterin ve ruh yüceliğinin bir insanda olabileceğine inanmakta güçlük çekiyorsun.
Seneler geçti, sevgili Manuel Valadares. Bugün kırk sekiz yaşındayım ve bazen kendimi hasrete öyle kaptırıyorum ki hâlâ çocuk olduğumu zannediyorum. Her an ortaya çıkıp bana sinema yıldızı kartları ya da misketler getireceksin sanki. Hayatın şefkatli yanını bana sen öğrettin, sevgili Portuga. Bugün çocuklara misketler ve kartlar dağıtmaya çalışan benim, çünkü şefkat olmayınca hayatın pek değeri kalmıyor
Hırsızlar cüzdan okumayı ve ardından iki parmağıyla okutmayı nasıl on yaşında öğreniyorsa sen de harita okumayı ve daire sayışını katlara bölerek kapı numarası çıkarmayı yirmilik dişlerin çıkışından sonraya bırakma, yoksa yüzlük dişlerin çıkana kadar düzelmez bu her adımınla yarattığın vaveyla.
Sayfa 271 - Tahir Musa Ceylan
İnsanın; Allah’ın zatına seçilmeye yolculuk yapması başkadır, Allah’ın zatına seçilmesi başkadır. Allah’ın zatına seçilmek saf ikramdır. Nasıl ki Allah’ın bizi yaratması onun ikramıysa kulunu zatına seçmesi, geldiği yere alması da onun saf ikramıdır. Yoksa kul kendisi çalışmakla oraya çıkamaz. Şimdi biri arşa çıksa sonra da “ben arşa çıktım” dese ayıp olmaz mı! Sen elini kuşların kanat çırpması gibi çırptın diye kendin mi arşa çıktığını sanıyorsun! Sen arşa çıkmadın, o seni arşa aldı. Senin bunu bilmen lazım. Evet, seni o aldı; ama sana da “kanat çırp” diye emretmişti, sen sadece Allah’ın bu emrini yerine getirip çabanı, gayretini sarf ettin, duanı yaptın. Bütün gücün ancak bu kadardır. Allah da duanı kabul etti ve seni arşa aldı. Yoksa biraz kanat çırptın diye sen arşa çıkmış olmuyorsun.
Evet, kulunu zatına seçmek Allah’ın ikramıdır; ama bilmemiz lazım ki Allah sadece kanat çırpmaya çalışanları; yani kendisini tercih edenleri ve bunun için gereken çabayı, gayreti sarf edenleri zatına seçer, yalnızca onlara bu ikramı yapar.
Sen, Allah üzerinde hiçbir hakkın olmadığını ve bu dünyanın imtihan diyarı olduğunu iyice bellediğinde; musibetlere kara bir bulutmuş gibi bakmayacak, sevindirici olayları ise sadece nefes aldırıcı anlar olarak göreceksin.
Mesela hayırlı bir iş münasebetiyle yoğun hazırlık içindeyken senin için çok değerli olan bir aile üyesinin başına beklenmedik bir olay gelebilir. Şayet hayata mükemmeliyetçi bir gözle bakıyorsan bu engeli hazırlık sevincini söndüren kara bir bulut olarak görürsün. Lakin bu sıkıntının gerçekleşmesinin, olası dünya sıkıntılarından biri olduğunu bilirsen -ki bu hayatta asıl olan imtihandır- neşe verici hazırlığına -kaçınılmaz olan kederden- bir anlık nefes almak olarak bakarsın.
