Vedat Geçit
@vedatgecit
Avukat
Akdeniz Üniversitesi Hukuk Fakültesi
Antalya
Batman
38 moderatör puanı
135 kütüphaneci puanı
1700 okur puanıMayıs 2012 tarihinde katıldı
Shakespeare'in harika bir yazar olduğunu kanıtlayan ilk kitaplarından biri. Kitabın konusu günümüzdeki filmlere çok güzel bir senaryo olabilecek nitelikte ve gayet eğlenceli.
Akıcı bir dili ve Shakespeare'in her zamanki nüktedan tavrıyla son derece eğlendirici bir tiyatro. Okumakta olduğunuz kalın kitaba ara vererek çerezlik niyetine okuyabilirsiniz.
Reklam
Bir oturuşta bitirilebilecek kitaplar arasında yer almasına rağmen ben biraz zamana yayarak, sindire sindire okumaya çalıştım. Çünkü kitapta o kadar haklı tespitler var ki, bu tespitler kişiyi; medeniyet, vahşilik, cahillik, ilkel yaşam ve doğal yaşam kavramlarını düşünmeye ve sorgulamaya sevk ediyor. Ve doğal olarak bu biraz zaman alıyor.
Kitapta "medeni insanların" giyimleri, yaşadığı evleri, taptığı paraları, eşyaları, makineleri, meslekleri, sinemaları, düşünme hastalıkları ve karanlıkta boğulmaları bir "ilkel insanın" gözünden anlatılmaktadır. Tabi bu "ilkel insan" bunları anlatırken "medeni insanı" çok haklı bir şekilde yerin dibine sokmaktadır.
(Özellikle para konusunda yapılan tespitler günümüzü anlatır nitelikte olduğu için bu tespitlerin tümünün altını çizmiş bulundum.)
1984 ve Cesur Yeni Dünya gibi zamanın ötesinde bir kitap. Günümüzün duyarsızlığı, nasırlaşmış ilişkileri ve TV kutularına hapsolmuş zihinlerimiz yaklaşık bir asır öncesinden öngörülmüş.
Kitapların tozlanmaya bırakılıp açılmadığı ve gittikçe değersizleştiği bugünlerin çok öncelerden irdelenmesi kitabı çok daha önemli hale getiriyor. Ve kitap, bu şekilde devam edilirse "kitap yakma" seviyesine düşeceğimizi hissettiriyor.
Öte yandan kitabın içerisinde birçok konuda çarpıcı tespitler mevcut. Bu konulardan bazıları: insanların çok şey konuşup, hiçbir şey söylememeleri, asosyallik konusu, kitapların zihinleri bulandırması(!) insanlığa anka kuşu benzetmesi, mutluluğun ne olduğu sorunsalı vb.
Kısacası ürpertici bir konunun haklı tespitlerle süslendiği, okunası bir kitap denilebilir.
"Bazen gezinirim ve metrolarda insanları dinlerim. Ya da büfelerde dinlerim ve biliyor musun neyi?"
"Neyi?"
"İnsanlar hiçbir şey konuşmuyorlar."
"Hayır, konuşmaları gerek!"
"Hayır, hiçbir şey konuşmuyorlar. çoğunlukla, arabaların, elbiselerin ve yüzme havuzlarının isimlerini sayıyorlar ve ne kadar harika olduklarını söylüyorlar. Hiç kimse diğerinden farklı bir şey söylemiyor."
Savaşın anlamsızlığını, yıkıcılığını en derin ve gerçekçi duygularla aktaran mükemmel bir roman.
Bir üstadın: "Herhangi bir kişinin savaş, çatışma, militarizm vs. karşıtı olmasını istiyorsan ona bu kitabı öner." şeklindeki tavsiyesiyle birlikte, öncelikle kendim bu şaheseri okumaya karar verdim.
Ben de sizlere şiddetle bu kitabı okumayı önermekle beraber, savaşa az da olsa sempati duyan birine tavsiye etmenizi diliyorum.
- Kitap, 1933’te Naziler tarafından yasaklanmış, yazarı Erich Maria Remarque 1938’de Alman vatandaşlığından çıkarılmıştır.
- Ülkemizde 12 Eylül 1980 darbesiyle yasaklanmıştır.
- Yaşar Kemal, 20. yüzyılı anlatan en iyi roman olarak bu kitabı seçmiştir.
-Spoiler-
"1918 Ekiminde vurulup öldü. Vurulduğu gün bütün cephe sessiz sakindi gayet; öyle ki resmi tebliğler, batı cephesinde kayda değer yeni bir hadise olmadığı cümlesiyle yetindiler."
Kitabın özünü aktaran acı cümle bu aslında. Herhangi bir er, asker, nefer vb. bir yerlerde ölüyor. Fakat bu olay 'kayda değer bir hadise' olarak görülmüyor.
-Spoiler-
Garp Cephesinde Yeni Bir Şey Yok (Ciltli)Erich Maria Remarque · Everest Yayınları · 20204,053 okunma
Oscar Wilde'nin içerisinde altı çizili kalmadık yer bırakmayan romanı. Kitabın dehası Lord Henry'nin fikirleri, hazır cevaplılığı kendisine hayran bıraktırıyor.(Aslında Oscar Wilde'nin.)
Romanın bazı bölümleri hiç beklenmedik bir biçimde sarsıcı özelliğe sahip. Bu bölümlerde olayın nereye varacağını kestirmek mümkün olmuyor. Bununla beraber kitabın gayet sade bir dili, akıcılığı ve müthiş özlü sözleri var.
--Spoiler--
"Portresi başına vicdan kesilmişti sanki. Evet vicdanı olmuştu onun."
Dorian'ın portresindeki çürüme, aslında vicdanının çürümesiydi. Yaptığı her kötülük portreyi değil aslında onun vicdanını yaralıyordu. Yaptığını düşündüğü her iyilik ise onun kibrinden meydana geliyordu.
--Spoiler--
Reklam