Adiyât Suresi’nin dikkat çektiği hakikat ne kadar düşündürücü…
Nefes nefese koşan atta bile sahibine karşı bir vefa ve sadakat var.
Peki ya biz?
Bize hayat veren, sayısız nimetlerle rızıklandıran, yaratılmışların en şereflisi kılan Rabbimize karşı kulluk vazifemizi ne kadar yerine getiriyoruz?
Vefa, önce nimet sahibini unutmamaktır.