Sad hezârân ehli taklid u nişan
Efkened şân nim-vehmi der gumân
Taklit ve alamete itimat ederek iman edenlerden yüz bin tanesini, yarım bir vehm, şek ve şüpheye düşürür
"Vehm-i hümayun" sözü tabiatiyle hoşuma gitmiyorsa da, babamı yazacak olanlardan övücü şiirler değil, tarih beklediğimden ve bu da maalesef hakikat olduğundan, kabule mecburum.
II. Abdülhamid'in oğlu Şehzade Abid Efendi
1. Kevn ü fesâd âleminin şânıdır fenå
Bu şeş cihette gayr-ı taalluk nedir ana.
2. Biçâredir o dil ki, eder çerha ittikā
Serkeştedir o kim ola balini âsiya.
3. Yoktur vefâ bu nāsda hiç etme itimad,
Cân ü gönülden eyle hemân Hakk'a ittika.
4. Aldanma bu rusûm ü bu adâta zen gibi
Ger merd-i aşk isen, yeter âzâdelik sana.
5. Kalbin mukayyed eyleme sayd-ı mekesle kim,
Anka hem aşiyānedir a'la şikâr ona.
6. Ferhunde mürgdür dil ü irfân gıdasıdır
Cehl-i sütühânı verme kim, ekl etmez ol hüma.
7. Nûr-ı Hüda olur çü gıda rûha dem-be-dem,
Bu nân ü abı yükleme, olımaz ona gıda.
8. Dil verme bu hayatta, sakın etme itibar,
Kim sende åriyettir, anı hem alır Hüda.
9. Ver Hakk'a bu emâneti, sen zinde ol ebed,
Åb-ı beka ile doludur, kase-i fena,
10. Mevt-i İrådidir çün sana ab-ı zindegi,
Mútů kalbe en temút buyurmuş ol reh-nümâ,