İnsanın ölümünün, doğumuyla başlaması ne kadar tuhaf. İnsandaki çürümenin, yaşadıkça artması kadar garip, anlaşılması güç. Varlık içinde yokluk, umudun içinde hüzün; kendi evinde kaybolmak kadar şaşırtıcı, anlamsız, ahmakça.
Hayat, kadın ve bağlanmak; hırkası şarap kokan derviş, kendi elleriyle gözünü kör eden aşık, tespihini koparıp tanelerini etrafa saçan şeyh ve akıldan vazgeçmenin en lanetli, en ayıplı, en kınanmış ve en günahkar halleri.