şaziye..
@verbavolentscriptamanent
"kendi sokaklarında kıblesiz yolcu"
youtu.be/EHDAATXaY8E?si=...
youtu.be/gWoR_2x3EwA?si=...
687 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
[Spinoza'ya göre] "İnsan ve tüm varoluşun aslı arzudan (Conatus) ibarettir. Değerler dünyasını da yaratan arzunun kendisidir. Şeyleri istenilir bir içerik olarak görünür kılan, herhangi bir şeyi insan için diğerlerinden bir adım öteye taşıyan arzunun kendisidir. Yani bir şey iyi olduğu için arzulanmaz, tersine arzulandığı için iyidir. Bu da dışsal kabullerin, teolojik, teleolojik içeriklerin tersyüz edilmesidir. Daha önce değinildiği gibi “arzu, bilincinde olunan iştahtır" ve insan için yaşamda kalma çabasının (conatus) ta kendisidir. Her varoluş, gücü yettiğince ilkin varlığını sürdürmek ve yaşantısını zenginleştirmek ister. Buradaki anlamıyla çaba (conatus) kavramı, biyolojik varlığın korunmasından fazlasına işaret eder. O, içinde var kalmaktan öte, varlığını çoğaltma, zenginleştirme süreçlerini taşır. Her çaba, kendini gerçekleştirmenin çabasıdır. Bedenle ilgili olduğu kadar zihinle de ilgili olduğu için bu çaba, iştah olarak yani bilinçli arzu olarak insanın özüdür."
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Felsefî incelemelerle tutkularımızı ve ıstırabımızı yönetmeyi öğrenebilseydik, felsefe bize diğer insanlara nazaran ne avantajlar sağlardı... Ama bunu başaramadığımızda ne kadar da alçakgönüllü olmalıyız aslında.. Ne çalkantılar yaşarız ve nasıl da uzun süreler bu karmaşa içinde savruluruz.." diyor Abelard, Heloise'e, üçüncü mektubunda..
Arzu, bizi eksik olandan mükemmel olana doğru iter. Eros'un isteğinin bağlandığı "güzel", varlığın bir başka varlıkla ilişkisinde hissettiği, kendinden ve ötekinden râzı olmakla gelen bütünlenme duygusudur. Yalnızca hayal edilmiş olsa bile veya yaşamda yalnızca bir süreliğine var olmuş/hissedilmiş olsa bile, insanın özlemi artık hep o ideal bütünlüğe/bütünlük duyumsamasına ve bunu duyumsatan varlığa yönelir. Bu basit bir eksiklik değil, bunun çok ötesinde varoluşsal bir ihtiyaçtır artık. Ve bu özlem, asla dinmez..
şaziye..
@verbavolentscriptamanent
·"İnsan, arzulayan bir varlıktır denildiğinde, onun bu nedenle bir tanrı olmadığı düşünülür. Çünkü tanrı, bir şeyin eksikliğini duyumsamaz ya da arzulamaz, o kendinde tam ve mükemmeldir. Arzunun kendisi tanrısal olanla ilişkilendirilmez. Platon'un Şölen diyaloğunda Diotima'nın eros'u bir tanrı olarak görmemesi, tam da bu nedenledir. Eros, annesi yoksullukla (Penia) babası bolluğun (bereket tanrısı Poros) çocuğu olarak, özeğinde yoksulluk içeren ve bolluğa, tatmin olmaya yönelen tüm varoluşların genel hâlidir. O, bu görünümüyle bir tanrı olarak düşünülmese de evrensel bir sabite ve tüm varoluşa yayılmış bir yeti olarak ele alınabilir. Diotima, eros'un anne karnına düştüğü günün Aphrodite'in doğduğu gün olduğunu, dolayısıyla da eros'un Aphrodite'e âşık, onu arzulayan bir isteme olduğunu belirtir. Bu aslında arzunun nihayetine işaret eden bir belirlenimdir. Eros'un isteği, son sınırında güzele bağlanır."
"İnsan, arzulayan bir varlıktır denildiğinde, onun bu nedenle bir tanrı olmadığı düşünülür. Çünkü tanrı, bir şeyin eksikliğini duyumsamaz ya da arzulamaz, o kendinde tam ve mükemmeldir. Arzunun kendisi tanrısal olanla ilişkilendirilmez. Platon'un Şölen diyaloğunda Diotima'nın eros'u bir tanrı olarak görmemesi, tam da bu nedenledir. Eros, annesi yoksullukla (Penia) babası bolluğun (bereket tanrısı Poros) çocuğu olarak, özeğinde yoksulluk içeren ve bolluğa, tatmin olmaya yönelen tüm varoluşların genel hâlidir. O, bu görünümüyle bir tanrı olarak düşünülmese de evrensel bir sabite ve tüm varoluşa yayılmış bir yeti olarak ele alınabilir. Diotima, eros'un anne karnına düştüğü günün Aphrodite'in doğduğu gün olduğunu, dolayısıyla da eros'un Aphrodite'e âşık, onu arzulayan bir isteme olduğunu belirtir. Bu aslında arzunun nihayetine işaret eden bir belirlenimdir. Eros'un isteği, son sınırında güzele bağlanır."