bu eve geldiğimde adımı söylemedim. adımı nadiren söylediğim ve nadiren ismimle çağrıldığım için adımı söylemeye utanıyordum.
26 Nisan Pazar gecesi anne-baba evindeki televizyonda gördüğüm yeşil ışınla ve babamın “bu ülkede gerçek deli bile yoktur, hepsi sahtekârdır” demesiyle başladı. 25 Nisan Cumartesi gecesiyse E… derin korkusu ve suçluluğuyla bana saldırdığında aldığım derin yara, 26 Nisan Pazar günü ben tarafından düşünüldü ve her şey bir bir açıklığa kavuştu. Ben bir tehdidim onlar için çünkü bir varlığım, cinssiz bir bebek, rolünü bulamamış, iyi ezberleyememiş bir hayvan, her yöne savrulabilir, dağıtılabilir bir atom… Bu atomik kuvvetten korkuyorlar, enerjisinden, çekirdek enerjiden, çünkü onlar potansiyeli ekonomik…*
Müzik!
Dalgalar mı, atomların dizilişlerindeki düzenin benim atomlarımın dizilişiyle çakışması mı! Halelerin eş düşmesi mi! Olanaksızlığın paylaşılması mı! Bir şey işte!