Ancak Tanrı'yı seven kimsenin gözyaşlarına gereksinimi yoktur, hayranlığa gereksinimi yoktur ve çektiği acıları unutur; gerçekten de bu acıları tamamen unutur ki sonrasında Tanrı'nın kendisi hatırlatmazsa o acısının en küçük bir izi kalmaz. Zira Tanrı ıstırabı gizlice görmekte ve bilmektedir ve gözyaşlarını saymakta ve hiçbir şeyi unutmamaktadır.
Çünkü kişi kendi hatası olmadan daha baştan sakatlanmışsa, daha en başından insanlığın kötü bir numunesi olmuşsa, Tanrı'yı sevmek iyileşmek istemeyi gerektirir.