İnsan ruhunun en karmaşık ve en ani değişimlerini ele alan, kısa olmasına rağmen derin etkiler bırakan bir psikolojik çözümleme örneğidir. Roman, toplumun ahlaki yargıları ile bireyin iç dünyası arasındaki çatışmayı merkezine alır. Yazar olaylardan çok karakterlerin duygularına ve düşüncelerine odaklanarak okuru insan psikolojisinin karanlık ve kırılgan yönleriyle yüzleştirmiş.
Merkezindeki Mrs. C. karakteri, yıllar boyunca içinde sakladığı bir anısını anlatırken aslında insanın bir anda değişebilen kaderini ve tutkularının gücünü gözler önüne sermiş. Özellikle genç kumarbaza duyduğu ani ilgi ve onun hayatını kurtarma isteği, ilk bakışta mantıksız görünse de, karakterin yaşadığı duygusal fırtınayı hisseder. Roman boyunca yalnızlık, merhamet, tutku ve vicdan gibi kavramlar iç içe geçer.
En farklı yönlerinden biri, yazarın insan davranışlarını siyah ve beyaz olarak değerlendirmemesidir. Zweig, insanların bazen tek bir gün içinde yıllarca taşımadıkları duyguları yaşayabileceğini ve bunun hayatlarının yönünü değiştirebileceğini göstermiş. Bu nedenle yalnızca bir aşk ya da tutku hikâyesi değil, aynı zamanda insan doğasına dair güçlü bir sorgulamadır.
Romandaki duygusal yoğunluk ve özellikle kadın karakterin genç adama karşı geliştirdiği bağlılık bir miktar abartılı geldi.
Genel olarak insan psikolojisini ustalıkla işleyen ve okuru ahlaki yargılarını yeniden düşünmeye davet ediyor. Yine de okunması çol elzem gelmedi..
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde kapağını kapatır ve rafınıza kaldırırsınız. Zygmunt Bauman’ın Akışkan Hayat’ı ise tam tersini yapıyor: Kapağı kapandığı an sizi kendi hayatınızın ortasında çırılçıplak, üstelik elinizde neoliberalizmin faturasıyla yapayalnız bırakıyor.
Bauman bu sarsıcı metinde, katı modernitenin o sığınak sığ güvenliğini (kalıcı meslekleri, köklü aidiyetleri, kurumları) nasıl birer birer eritip akışkanlaştırdığımızın otopsisini yapıyor. Artık hiçbir toplumsal formun, hiçbir ilişkinin veya kimliğin, içine yerleşmemize ve kök salmamıza izin verecek kadar uzun süre hayatta kalamadığı tuhaf bir panayırdayız. Bu panayırın tek bir mutlak yasası var: Hız. Durursan ıskartaya çıkarsın, bağlanırsan elenirsin, esnemezsen kırılırsın.
Kitabı okurken altını çizdiğim kavramlar, her gün sokakta, plazada ya da dijital ekranda içinden geçtiğimiz o görünmez dogmaları (doxa) birer birer deşifre etti. Bauman’ın kuramsal süzgecinden bugünün Türkiye manzarasına baktığımda parçalar korkunç bir netlikle yerine oturdu:
Bizler katılaşmaktan, yani sistemin hızını kaçırmaktan o kadar korkuyoruz ki, kendimizi sonsuz bir in statu nascendi (doğum anında olma) yanılsamasına mahkûm ediyoruz. Bir kimliğe, bir ahlaka ömür boyu sadık kalmak esnekliği bozduğu için, manevi pazardan işimize gelen parçaları koparıp melez can yelekleri dikiyoruz kendimize. Muhafazakar elitlerin lüks otellerdeki şatafatlı bebek mevlütleri (Mevlüt ile Baby Shower evliliği), kapitalizmin acımasız çarklarında ezilirken "bolluk bereketi esmalarla manifestleyen" o spiritüel lümpen proletarya, tam da Bauman’ın işaret ettiği o trajik "açık büfe dindarlığının" somut kanıtları. Sistem, yapısal sömürünün yarattığı anksiyeteyi, kişisel gelişim tezgahlarında uyuşturup bizi çarkların arasına geri fırlatıyor.
Bauman’ın
Reklam
Ölmem ya da yaşamam neye gerek?Yaşamak Gerek
Puan vermedi
Bir hikaye kahramanının ya da karakterinin, bir efsaneleşmiş gerçek tanınmış kişinin, sıradan bir insanın ve gerçek (?) öznenin (senin/sizin) ölümü hakkında paralel ve asimetrik dağılan düzleminde toplumun ağır görünür ya da görünmez etkisinin yayıldığı oldukça olağan bir durumun yani ölümün oldukça olağan bir anlatısıyla karşılaşıyoruz kitapta. Hemen ansızın ölmek üzerinden değil bu, doktorların laf salatası yaptığı hastanın ölünceye dek boğazından geçirmeyi hedeflerine koymayı düşündükleri türden. Vakit belirsiz ama yakın olduğu kesin. Ivan İlyiç hayatına bakıyor, tüm yaşadıklarına... Ama bir dakika, yaşamak söz konusu ölümken fazla kaçmadı mı? (İtirazım Var, Müslüm Baba'dan iyi gider) Hem... Gerçekten yaşamış mıydı? Oldukça işinde usta, titiz bir yargıcın yüzeyde hiç sorunu olmayan bir hayatı var, öyle değil mi? En azından herkes tarafından bilinen bu. Kitap öyle acımasız bir başlangıç bölümü sunuyor ki aklımda kalanlar olarak ilk karakterin toplumdaki kimliği geliyor, eh tabi bu benliğini de yontuyor. Üçüncü kişi anlatımın tanrısal bakışına kapılmam beni de hikayenin hem dışına hem de birebir içine dahil etti, Ivan İlyiç olurken bir baktım ki o çekilmez aile üyelerinden herhangi biriyim, düşüncesi bile korkunçtu ama işte kitap, düşüncesini akla getirdi ya işte orada hakkını vermek lazım; okuduğum zaman düşünmeye özellikle de empatiye itmesini ki bunu da dolambaçlı yollardan yapmıyor, tekniği falan diye bir yerlerde geçiyor mu bilmem ama anladığım kadarıyla yaptığı yalnızca iyi bir gözlem ve objektif bakış açılarının hakiminde karakterleri görmemizi sağlaması.
Gaius'un (Sezar'mış) ölümlü olmasına tümdengelimle bahseden yerde Ivan İlyiç kıyasa geçiyor tıpkı cenazesinde en yakın dostu dediği kişinin bile yaptığı gibi (Ölen ben değilim, şükrü).
"Gaius hiç
Shakespeare ve tiyatro birleşince ortaya çıkan bir eser...
Shakespeare ve tiyatro metinleri birleşince ortaya çıkabilecek bir eser olmuş...
Hırs, güç, intikam gibi duyguların ön planda olduğu ve bunların okura sunulma kurgusuydu...
Büyücülerin kehanetlerine inanan Macbeth'in ve karısı Lady Macbeth'in İskoçya kralı Duncan'ın elindeki krallığa göz dikmeleri ve bunun için her şeyi yapmalarını konu alıyor...
Büyücülerin kehanetlerinin öyle ya da böyle gerçekleşmesi ve eserin bu yönde evrilmesi güzel ve akıcıydı...
Klasik tiyatro eseri olarak da diyalogların orijinalliği ve ayrıca tepliklerle birlikte konunun sürükleyiciliği de çok güzeldi...
9/10
Merhaba kitap sever dostlar. Bugün sizlere 10 yaşındaki yazarımız Mira'nın Bodrum katındaki makine kitabı ile geldim.
Yazarımız hayal gücünün sınırsızlığından, arkadaşlığın öneminden, Atatürk'e özlemden bahsediyor. Kitabımız 7 bölümden oluşuyor.
Kitapta en çok sevdiğim bölüm " Nilay'ın Yeni Arkadaşları" oldu. Nilay yeni taşındığı evde çok sıkılacağını düşünürken karşı komşusunun eski bir okul arkadaşı olduğunu öğreniyor. Hayat onun için daha eğlenceli bir hale geliyor. Yeni bir yere taşınan çocukların hiç arkadaşı olmasa bile zamanla yeni dostlar edinebileceğini anlatan sıcacık bir hikayeydi.
Roman, yoksul bir öğrencinin işlediği cinayetin ardından yaşadığı vicdan azabını konu alır. Dostoyevski, insan psikolojisini son derece derin ve etkileyici biçimde işler. Eserde suçun hukuki boyutundan çok ahlaki ve manevi sonuçları ön plana çıkar. Karakterlerin iç çatışmaları okuyucuyu sürekli düşünmeye sevk eder. Klasik edebiyatın en güçlü psikolojik romanlarından biridir.
Reklam
Reklam