tabiatımda manasız denilecek kadar ileri giden bir çekingenlik vardı ki, çok kere etrafım tarafından yanlış anlaşılmama, aptal yerine konmama sebep olur ve beni üzerdi.
artık hiçbir şeyin değişmesine imkân yok.. lüzum da yok. demek böyle olması icap ediyormuş. yalnız söyleyebilsem.. bir kişiye olsun içimdekileri dökebilsem.. bunu sahiden istesem bile artık böyle bir insan bulmama imkân yok.. bende arayacak hâl kalmadı.. kalsa da aramam..
bir şeye dayanmak artık benim için mümkün değil: her şeyi kafamda yalnız başıma saklayamayacağım. söylemek, bir şeyler, birçok şeyler anlatmak istiyorum.. kime?.. şu koskocaman dünyada benim kadar yapayalnız dolaşan bir insan daha var mı acaba?
"ben onlar için hiçbir şey değilim.. hiçbir şey değildim.. senelerden beri aynı evde beraber yaşadık.. bu adam kimdir diye merak etmediler.. şimdi çekilip gideceğimden korkuyorlar.."