kayra
@violiin
gözlerindeki kelebeklerin yasını tutuyorum
Şu anda okuduğu kitaplar
sonra sarıldı bana. başını göğsüme dayayıp biraz ağladı. her şey sessiz bir film gibiydi. sadece müzik vardı, duyulan. gerisi sağırlar için bir tiyatro... kim kimi duymuştu ki zaten, bugüne kadar? kim kimin çığlığına koşmuştu ki?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
kafasını kaldırıp en derinime baktı. bir şey göremedi tabiî. çünkü belli bir derinlik seviyesinden sonra ışık yoktur.
ben de unutursam kendimi, kim hatırlayabilirdi ki? kim bilebilirdi gerçek kayra'yı eğer ben hatırlayamazsam? kimse! hiç kimse. yaşadığıma tek kanıt hafızamdı.
içinden geçenleri söyleyememek, en kuvvetli, en derin, en güzel taraflarını müthiş bir kıskançlık ve itimatsızlıkla saklamak cihetinden onu kendime benzetiyordum.
konuşmayı anita başlattı. sessizlik bazı insanlara çok ağır gelir. dayanılmayacak kadar ağır.