"yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkla yiyen, kemiren yaralar."
“bu kutsanmış hal
gizemini yüklenmiş
ağır ve taşınmaz yükünü bu ele gelmez dünyanın
hafifliyor: bu sakin ve kutsanmış hal
sevginin yumuşakça üstümüzü sarması
bu bedensel cismin soluğu
ve hatta insan kanımızın hareketi
nerdeyse durdu, hepimiz uykudayız
gövdemizde ve yaşayan ruh oluyoruz:
uyumun gücüyle ve neşenin derin gücüyle
sessizleşmiş bir gözle,
eşyanın içindeki yaşamı görüyoruz."
“(..) yüzyılın sonunda, çok sayıda insan, tanrı henüz ölmediyse, akılcı ve özgür insanların görevinin onu öldürmek olduğunu hissetmeye başlamışlardı.”