Ancak insan soyu doğduğu vakitten beridir en çok kendine kördü. Bazıları önündeki dünyayı, bazıları ise ötede kalan maziyi aklına musallat ettiğinden ola ki yanı başında, ta omuzunun ucunda duran o pusuladan bihaber ömürlerini yer bitirirdi. Ama bir kere istikametini bu yamacında seni bekleyen amaca atfettin miydi, işte o zaman geri kalan her şey manasını bulurdu. Yönün de arzun da aşkın da artık o amaç olurdu.