Ailemiz benliğimizin bir kısmını parçalarken bir kısmını tamamlar.Hayatımıza giren diğer insanlar da ailemizin parçaladığı kısmı onarırken diğer yarıyı kırıp dökerler.
Kırıldıkça yapıştırılan bir vazo gibi taşırız kendimizi.Dönüşür, değişiriz durmadan.
Kendi kırıklarımızı kendimiz tamamlamadığımız sürece başkalarının verdiği o şekli bozuk forma mahkûmuz.
"Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana dünyada başka birhayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin."