Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde. Sanki içimde derin bir hiçlik var.
İnsanlığa güven duymanın tam olarak yıkılışı böyle oluyormuş diyordum, umut kapılarının, pencerelerinin sıkı sıkıya kapatıldığı bir kararlık hali, artık hiç kimsenin aralayamayacağı bir demir kapı…
Hani insandan insana güzel sözcükler sızmalı dersin,
İnsandan insana sevgi sızmalı,
Hani insan insanda gülümseme bırakmalı dersin,
Hani insandan insana güzel anılar kalmalı,
Hani ne bileyim insan insana ışık olmalı…