rüya
@xewn_
her şey ben yaşarken oldu. bunu bilsin insanlar.
-kötüleri cezalandırmak tanrı'nın işi; bizler bağışlamayı öğrenmeliyiz.
-hayır, tanrı bu işi yaparken, benim duyacağım zevki duymaz.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dante’nin cehennemi
dante’nin cehennem’i edebiyatın en çarpıcı metinlerinden biridir. dante’nin kurduğu sistem o kadar düzenli ve güçlüdür ki, eser yüzyıllardır “en etkileyici cehennem tasviri” olarak anılır.
dante, hem kendi içsel yolculuğunu hem de insan ruhunun karanlık taraflarını anlatıyor.
kitap dante’nin karanlık bir ormanda kaybolmasıyla başlıyor ve romalı şair vergilius rehberinde cehennemde ilerlemesiyle devam ediyor.
bu cehennem, 9 katmanlı bir yapı olarak tasvir ediliyor ve her katmanda farklı günahlar, kendi adaletine uygun cezalarla karşılık buluyor.
kitapta sadece anonim günahlar ve günahkârlarla değil tanıdığımız birçok kişiyle karşılaşıyorsunuz. mitolojiden antik yunana, aristoklardan krallara, peygamberlerden şairlere ve yazarlara kadar herkes dante’nin cehenneminde. sokrates, platon, cleopatra, atilla, selahaddin eyyubi, sezar, brütüs ve daha bir çok tanıdık var.
müslümanlar için önemli ve kabul edilemez olan ve bu kitapların yıllarca yasaklanmasının sebebi olan 2 kişi daha var: hz muhammed ve hz ali.
dante hz muhammed ve hz ali’yi cehennemim 9. katına yani en kötü ve en korkunç yerine yerleştirmiştir. bu bölüm de hilekârlar, ayrılık çıkaranlar ve toplumu bölenler olarak adlandırılır ve en korkunç şekilde cezalandırılırlar. burda çok da şaşırıp tepki göstermemek lazım çünkü hristiyanlığın en yoğun olduğu dönemlerde koyu bir katolikti dante ve bu kitabı 1308’de yazdı.
cehennem, 1300’lerin başında yazılmış olmasına rağmen, bugün hâlâ güncelliğini koruyor. çünkü anlattığı şey aslında değişmez: insanın zaafları, hataları ve adalet arayışı.
kısacası bu kitap, sadece bir “cehennem hikâyesi” ya da dini bir metin değil; insanın kendine karşı verdiği en sert hesaplaşmalardan biridir.
bir not: bence okuması ve anlaması kolay bir kitap değil. ilgilisi olmayana yorucu ve sıkıcı
yaşamımın orta yerinde bulduğum anlam
kitabı iki şekilde incelemek istedim. birincisi kitabın ne olduğu hakkındaki net görüşüm, diğeri ise bendeki esas etkisi hakkındaki duygusal görüşüm.
ilkinden başlıyorum :)
kitap bize, hayatın ilk yarısını çoğu zaman başkalarının hikayesini yaşayarak geçirdiğimizi hatırlatıyor. ailelerin, toplumun, korkuların ve beklentilerin bize biçtiği rollerle kurduğumuz bir hayat… güvenli ama çoğu zaman bize ait olmayan bir hayat. sonra bir gün, çoğu zaman sessiz bir akşamda ya da içimizi sebepsiz yere sıkıştıran bir boşlukta, o soru beliriyor: “ben gerçekten kimim?”
bu kitap tam da o sorunun eşiğinde duruyor. orta yaş dediğimiz dönemi bir kriz olarak değil, bir uyanış olarak okumayı öneriyor. çünkü insan bazen ancak kaybolduğunu fark ettiğinde kendini bulmaya başlayabiliyor.
yazarın dili sert değil ama dürüst. okurken insan kendi hayatına istemeden de olsa daha yakından bakıyor: seçtiği yollara, vazgeçtiklerine, susturduğu arzulara… ve belki de ilk kez şu ihtimali düşünmeye başlıyor: hayatın ikinci yarısı, aslında ilk kez gerçekten yaşamaya başlama ihtimali olabilir.
bu kitap bitince insanın elinde net cevaplar kalmıyor zaten. ama belki daha kıymetli bir şey kalıyor: kendine sormaya cesaret ettiği sorular ve nihayet kendini anlayabilme imkanı.
sıra ikincisinde :)
benim için çok etkileyici ve önemli bir kitap oldu. yaşamımın ikinci yarısından sonraki anlam arayışından ziyade ebeveyn ve çocukla ilgili yerlerde çok kaldım.
kitap size ne yaşatıldığını, ne yaşatılamadığını, neden böyle olduğunuzu, kim olduğunuzu ve kimi olduracağınızı anlatıyor.
önceden böyle kitaplar okuduğumda kendi çocukluğum üzerinden yorumlardım, kendi yaralarıma dokunuyormuş gibi hissederdim. ama şimdi bu kitapları var olan yaralar için değil, asla yaratmayacağım yaralar için okuyorum.
şule gürbüz