Hayriye Arı
@xibalba
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
Ankara Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı
İstanbul
97 okur puanıAğustos 2018 tarihinde katıldı
Reklam
“Korkmayıp da ne yapsın fıkaralar. Can bu! Can dediğin bostan tarlasında bitmez ki..”
Birinci kitaptaki destansı havanın yerini toplumcu gerçekçiliğin büsbütün aldığı, yürek çarpıntılarının yerine beynimizi zonklatan bir düşünme eyleminin geçtiği, duygudan çok akıl yanımıza hitap eden bir kitaptı ikincisi. Cumhuriyet’in ilk yıllarında devrin ileri gelenlerinin kanun nizam eşliğinde, hükümet çatısı altında ‘milletin efendisi’ni nasıl kul köle ettiğini görmek istemesek de, başımızı bir o yana bir bu yana çevirmek istesek de gözümüze gözümüze sokan, çarpık bir düzen, köhnemiş bir ahlak, çıkarcı insan yığını. Ve çaresizlik bin kere çaresizlik, eli kolu bağlanmışlık, bunalımda, çıkmazda bir kahraman Memedimiz bu defasında. Abdi gitti Kel Hamza geldi, şimdi bu gitse yerine bin beteri gelecek o halde ne diye, diye diye kendini yeyip bitiren yiğidimiz... Bu ülkede kimbilir belki bu dünyada hiçbir zaman hiçbir şeyin değişmediğini, değişmeyeceğini gösteren, şimdi ağa değil de bey dediğimiz, fabrikatör, iş adamı dediklerimizin iliğimizi kuruttuğu, lakin hepsine hem boyun büküp hem de saygıyla bir çeşit hayranlıkla baktığımız günümüzden daha asil insanlarmış Vayvay köylüleri. Ne türlü kötülük görse de yılmayan, sinmeyen, boyun eğmeyen, hakkını arayan, savunan bir avuç mazlum insan. Memed’in demesi çok insan var az ağa var peki neden? Neden baş edilemiyor bu az ağalarla. Milyonların kanını sömürdükçe şişinen kan emicilerle, sırtımızdan edindikleriyle yalılarda köşklerde yaşayanlarla? Halbuki bir tek şahinin korkusu bile yetecekken sinmelerine korkakların, buncaa ezik insan niye... Arif Saim Bey (Ali Saip Bey) ve korkunç tarihi gerçeklikle yüzleştirdi beni bu cilt. Demek her devirde işler böyle idi, her devirde devran böyle dönecek, biz yine kendimiz eğdiğimizden başımızı, hepten ezilecek... Memed’e kızdımsa da bu kitapta, Anadolu ağzının güzelliği, deyimlerimiz,
Elimden bırakamadım deriz ya bazı kitapların sürükleyiciliğini anlatabilmek için kelimenin tam manasıyla elimden bırakamayıp, dilimden düşüremediğim, düşünmeden edemediğim, şu dünyadan herkes her iş silinse de baş başa kalsam şu macerayla dediğim türden enfes bir romandı. Ağalık zulmü, insan tabiatı, toplum psikolojisi hiç bu denli çarpıcı anlatılmamıştır bana kalırsa... Kalp çarpıntılarıyla okunan aksiyon sahnelerinde duyulan destansı tını, yürekte apacı duyulan köylünün çaresizliği, sinikliği, her bir şeyi sineye çekişi... okurken duyulan inanılmaz isyan, öfke, öfkemize ses olan Memedimiz, şahinimiz, dünyanın yakışığı... keşke her kötülüğün karşısına böyle cesurca dikiliveren bir Memedimiz olsa derken bile hep başkalarından bir şeyler uman bu rahatçılığımız, hep bir kahraman bekleyen yanımız, köhnemişliğimiz... yalnız Çukurova köylüsüne değil, kendi içimize, Anadolu insanın tabiatına, toplumumuzun yapısına attığımız keskin, can yakan bir bakış. Yine de ille de insanımızın tertemizliği, ne iyi insanlar var şu dünyada deyip deyip durduran, yufkanın içine soğan sarıp da yemeyi iştahla isteten bir biz! Bir biz ki bazı yürekler acısı, bazı acı acı güldüren, bazı işte aradığım öz bu dedirten, bazı inim inim inleten bazı illallah dedirten... gavur dinli ağaların elinde zar ağlayan. Ne söylesem az bir kitap. Türk edebiyatının şahı derim desem desem, Türk edebiyatının şahini. Pek şiddetle tavsiye olunur.
Reklam