“İnsanın en büyük korkusu, yalnız kalmak değil; kendi iç dünyasıyla yüzleşmektir. Oysa kişi, kendiyle karşılaşmayı göze alabildiğinde gerçek anlamda yaşamaya başlar.”
“bir zamanlar kendimi
bulunmaz hint kumaşı sanmıştım.
kaç metredir benim yokluğum?
benden daha çok var sanmıştım.
benim yokluğumdan dünyaya
bir elbise çıkar sanmıştım.
dünyanın çıplaklığına bakmaya utanmadan
sonunda ben de alıştım.
ah..dedim sonra,
ah!”
Başka seçeneğimiz yok, hepimiz yaşamaya mahkumuz ve mümkün olduğunca az acıyla nasıl yaşamamız gerektiğini düşünmeliyiz. Mutluluk: olumsuz bir durumun ya da acının yokluğudur.