Olmuşum bir derdi ayaş.
Garip bir yansıma görür,
Sonra bulutlanır gözlerim.
Serilmiş yüreğime kara bir örtü
Birikmiş Yağmur sularıyla
Tozunu alır tazelerim.
Hoyrattır bu akşamüstüler daima.
Gün saltanatıyla gitti mi bir defa
Yalnızlığımızla doldurup her yeri
Bir renk çığlığı içinde bahçemizden,
Bir el çıkarmaya başlar bohçamızdan
Lavanta çiçeği kokan kederleri;
Hoyrattır bu akşamüstüler daima.
Dalga dalga hücum edip pişmanlıklar
Unutuşun o tunç kapısını zorlar
Ve ruh, atılan oklarla delik deşik;
İşte, doğduğun eski evdesin birden
Yolunu gözlüyor lamba ve merdiven,
Susmuş ninnilerle gıcırdıyor beşik
Ve cümle yitikler, mağlûplar, mahzunlar...
Söylenmemiş aşkın güzelliğiyledir
Kağıtlarda yarım bırakılmış şiir;
İnsan, yağmur kokan bir sabaha karşı
Hatırlar bir gün bir camı açtığını,
Duran bir bulutu, bir kuş uçtuğunu,
Çöküp peynir ekmek yediği bir taşı...
Bütün bunlar aşkın güzelliğiyledir.
Aşklar uçup gitmiş olmalı bir yazla
Halay çeken kızlar misali kolkola.
Ya sizler! ey geçmiş zaman etekleri,
İhtiyaç ağaçlı, kuytu bahçelerden
Ayışığı gibi sürüklenip giden;
Geceye bırakıp yorgun erkekleri
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Taş duvarların arasında büyüdü içimdeki karanlık.
Güneşi bile demir kokan bir çağda öğrendim ben insanları.
Krallar gördüm;
tahtı altından ama ruhu çürümüş.
Rahipler gördüm;
elleri duada,
kalpleri cellat.
Sonra bana
“neden böyle oldun?” diye sordular.
Sanki insan
her gün biraz daha öldürüldüğü bir dünyada
hâlâ merhametle kalabilirmiş gibi.
Ben canavar olmadım.
Beni aç bıraktılar.
Güvenimi darağacına astılar,
sessizliğimi meydanlarda taşladılar.
İçimde ne kadar iyi şey varsa
ya kılıçtan geçirildi
ya da ihanete kurban gitti.
Şimdi gözlerimde gördüğünüz şey
öfke değil yalnızca.
Bir çağın küllenmiş laneti.
Sırtında hançer izleri taşıyan bir savaşçının
geç kalmış yeminleri.
Bana zalim diyorsunuz.
gecenin içine karışabilir
karanlığı kendi yüzünde taşıyabilirsin
kimsenin görmediği yerlerde
sessizce dağılıp yine kendini toplayabilirsin
bir pencerenin önünde saatlerce oturup
yağmurun şehirle konuşmasını dinleyebilirsin
hatta herkes uyurken
kendi yalnızlığını bir şarkı gibi ezberleyebilirsin
ama insan
bazı acıları ne kadar güzel anlatırsa anlatsın
içindeki boşluğu susturamıyor
çünkü bazen
derdin büyüklüğü değil
kimsenin gerçekten anlamıyor oluşu yoruyor insanı
sen yine de
gülüşünü yüzünde taşıyabilir
kırık taraflarını kimseye göstermeden yaşayabilirsin
hatta içindeki fırtınaları
normal bir günün içine saklayabilirsin
ama bir gece
ışığı kapattığında anlıyorsun:
insan herkesten saklanabiliyor da
kendisinden saklanamıyor…
Yasin Yüksel-Gülşeni Düşler
Öyle bir sevdaya düştüm, ne tarife sığar yar
Sensiz bu dünyada koca bir kış, boran var
Açılsın kapalı yollar, yürüsün kervanlar
Suretinin düştüğü her hayalde ilkbahar var
Gecenin efkarı ilmek ilmek kalbe dokunur
Hasretin heceleri dilde tane tane okunur
Suretin gelir karşıma çölde bir pınar gibi
Gelişin ömre değsin; bir lütuf, bir şükür gibi
Kaçıncı mevsim bilmiyorum, bir seher vaktiydi,
Özlem düştü içime, gözümde yaşlar bakiydi.
Bir sıcacık tebessümün içimde palazlandı,
Gönlüm sana yürürken, bu yollar sana döner mi?
Çatlasın inadından Elmadağ, yol versin dereye,
Iraklardan seyre daldım, hayalin konmuş göğe.
Aydınlanır ancak seninle sensiz geçen her günüm,
Güneş gibi dokunur yüzün benliğime, gönlüme.
Sevgilim, adın düşer damla damla yağmur gibi,
Bir sen varsın içimde, gerisi hikaye, rüya gibi.
Uzaklarda olsan da yollarım sana çıkıyor hep,
Kalbim seni çağırır bitmeyen bir roman gibi.
Elbet bir gün vakit durulur, diner özlemin sesi,
Dilerim gözlerinde bulurum kaybettiğim nefesi.
Aşığım çıktığım bu yolculuk varır sana sonunda,
Bahar gözlerin olur gönlümün son durağı, dileği.
Her insan bir yağmur damlası gibidir,
kimi çamura,
kimi papatya yaprağına düşer...