Ezeli ervahta ikrarım sensin,
Ikrarı imana bir daha geldim bir daha geldim.
-Anonim
Gelse de trenden ikimiz insek
camları buğulu iki tas çorba
bir kitap — çantana korkup tutunmuş
kâğıdı samandan şiiri zorba
ve o hışırdayan uykudan geçsek
sobanın ayrımsız adaletinden
çok büyük bir yağmur işte başlamış
kimse çıkmayacak bugün evinden
böyle susuyorum ben çok değiştim
sense nasıl denir – hâlâ o kızsın
dinle ağlayarak çıkrık sesini
işte şu dünyada yapayalnızsın
her neyi dilesek burada olmaz
en büyük erdemi bunun, susamak
yalar yarasını içte bir geyik
hepsi bu kadardır: adı yaşamak
-Süleyman Çobanoğlu
Defterim doldu siyâh
Amelim tekmil günâh
Sensin kuluna penâh
“İnsan en çok, ‘O yapmaz.’ dediği kişiden öğreniyor hayatı.”
⸻
Otobüs çoktan hareket etmişti.
Cam kenarında oturan yaşlı adam, elindeki bastonu dizlerinin arasına sıkıştırmış, dışarıyı izliyordu.
Karşısındaki koltuk boştu.
Muavin geldi.
“Amca, biri gelecek mi bu koltuğa?”
Yaşlı adam gülümsedi.
“Yıllardır gelmesini beklediğim biri var evlat.”
Muavin de gülümsedi.
“Bilet almış mı?”
Adam başını iki yana salladı.
“Yok.”
“O zaman neden bekliyorsun?”
Yaşlı adam camdaki yansımasına baktı.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bir yağmur damlası toprağa düşer, bir umut yeniden filizlenir.
Yağmur damlası toprağa kavuşunca, sessiz bir hayat başlar.
Toprak, yağmur damlasıyla geçmişini değil, geleceğini büyütür.
Bir damla yağmur, susuz toprağa verilen en güzel sözdür.
Yağmur damlası toprağa dokununca, gökyüzüyle yeryüzü buluşur.
Her yağmur damlası, toprağa yazılmış küçük bir umuttur."
Toprak bekler, yağmur gelir; bazı güzellikler sabırla büyür.
Bir yağmur damlası kadar küçük şeyler bile koca bir hayatı değiştirebilir..
:')
Allah'tan çiçek istediginizde, Allah'ın size önce yağmur yağdırmasına şaşırmayın.
DÜŞLER SOKAĞI
Ben kuşlardan da küçüktüm, bir gece vaktiydi
Aşk tuttu elimden benim
Geçtim düşler sokağından, bir gece vaktiydi
Ceplerimde hacıyatmazlar
Yağmur yağsa, uykum kaçsa
Bir kuş konsa badi parmağıma
Ağlardım bir başıma
Sevdadandır dedi annem aldırma, aldırma gel yanıma
Kaç mevsim aşk pazarında geçti yalanlarla
Düş sattım aldanmışlara
Aklım kaçıverdi elimden bir gece vaktiydi
Sevdiğim başka sevenim başka.
-H. Arıkan
Bir sigara sardım. Yağmurun sesine ilişmek istiyorum. Yağan yağmur mu olmak istiyorum yoksa o yağmurun sesi mi? Neden yağmuru, yağmur sesinden ayırıyorum ki? Sessiz yağmurları yok mudur bu cihanın? Ve hep sesinden mi tanınır yağmurlar?
Işık durgun ve dalgın. Yağmur sanki ışığı da uyutuyor...vaktin yağmura en açık olduğu anı bekliyorum. Şair mırıldanıyor "bu yağmur...bu yağmur...bu kıldan ince"... bir İstanbul yağmurunun şair dimağına saplanan bir yansımasıdır sanki bu.
Orhan Veli öğretmiştir İstanbul'u gözleri kapalı dinlemenin sırrını. Belki bu cümle eksik olarak görülebilir dikkatli bir okuyucunun nazarında; zira öğreten belli ama öğretileni ifade etmekten imtina etmiştir bu cümlenin yazarı. Çünkü birçoğu "İstanbul'u dinliyorum gözleri kapalı" devrik cümlesini işitmiş ve hatta hayatında en az bir kere kullanmış olsa dahi, şiirin diğer mısralarında salınan sesleri ve kokuların varlığından haberdar değildir.
28.06.2026
1011121314151
İstanbul'u dinliyorum gözlerim kapalı
Önceden hafiften bir rüzgâr esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor Yapraklar, ağaçlarda:
Uzaklarda, çok uzaklarda
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
İstanbul'u dinliyorum gözlerim kapalı
"İstanbul'u dinliyorum gözleri kapalı" parantezine alınmış mısraların titreşimlerini hissetmemek mümkün değil. Rüzgârın sesini işitebilirdik belki aradan bir asırlık perdeyi kaldırabilsek. Rüzgârın da bir sesi olduğunu ve bize seslendiğini hatırlayabilirdik. Yapraklardan, servilerden, dalgalardan...ağaçlarda yavaş yavaş sallanan yapraklar...zamanın təlaşına direnen rüzgarların ve yaprakların ruhu...uzaklara...çok uzaklara...bizi ulaştırabilecek bir sessizlik değil mi aciz ruhumunuz våbeste olduğu sır. Ve uzaklara ulaşabilmenin, uzaklarla uzlaşabilmenin, içimizde gezdirdiğimiz sanal mesafeleri aşabilmenin, mesafeleri