İnsan yaşarken ölüm hakkında düşünmediği ne varsa hepsini yaşlanırken düşünüyor. Ve ne yalan söyleyim ben bunu biraz çürümeye benzetiyorum. Çürümeden olduğumuz gibi göçemez miydik ? Zihni, bedeni ve tüm benliği yavaş yavaş ihanet etmeye başlıyor insana. Bu kitapta tam olarak Bo’nun ihanet sürecini anlatıyor. Bo 89 yaşında ve evine gelen evde sağlık hizmetleri personelleri ile yaşamını sürdürmekte. Biz okuyucularda bu evde sağlık personellerinin günlük notlarından Bo’nun an ve an göçüşünü okuyoruz. Okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar yalın dille su gibi akıyor bir gecede bitirmelik.
Sevdanın ve Umudun Şiirleri
Puan vermedi
“Sevda Yeli’ni okurken kendimi bazen bir çocukluk sokağında, bazen de içimde sakladığım eski bir özlemin kıyısında buldum. Yoldaş Güneş, süslü sözlere sığınmadan, yalın ama güçlü bir dille insanın yüreğine dokunuyor. Kitabı bitirdiğimde bazı dizeler hâlâ zihnimde yankılanıyordu. Duyguyu samimiyetle anlatan, umut ve hüznü aynı potada eriten güzel bir şiir kitabı.”
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Tepsideki Melek / Esra KahyaAlıntı
Bazı kitaplar sadece bir hikâye anlatmaz; bizi kendi çocukluğumuzun tozlu odalarına, o odalardaki nesnelerin gizli diline götürür. Esra Kahya’nın Tepsideki Melek romanı, tam da böyle bir yüzleşme ve hatırlama metni. Yazar, bizi melekli tepsilerin, Süreyya siluetli çay tabaklarının, marley döşemelerin ve içlerinde adeta sır gibi saklanan porselen süslerin olduğu o koca vitrinlerin dönemine, yani kolektif hafızamızın tam kalbine yolculuğa çıkarıyor.
O dönemlerde çocuk olan hangimiz eşyalarla konuşmadı, hangimiz kapı çizgilerindeki budaklardan canavarlar türetmedi ki? İşte bu yüzden, romandaki Güliş yabancı bir karakter değil; hepimizin çocukluğunun birer parçası. Güliş biziz. Kimimizde vitrini canavar gören o hayalperest çocuk, kimimizde babasını kaybettiği için acısını helvaları balkondan dökerek sessizce haykıran o sızı, bir diğerimizde ise merdivenden komşu terliklerini fırlatan o hırçın ama aslında sadece "görülmek" isteyen ruh... Esra Kahya, hepimizin içindeki o yaralı çocuğu Güliş’in şahsında ete kemiğe büründürüyor.
Güliş: Romanın sadece başkahramanı değil; adeta çocukluk yaralarımızın kolektif bir simgesi. Esra Kahya, Güliş figürü üzerinden okura şu evrensel gerçeği fısıldıyor: Kırılmış bir çocukluk, yetişkinliğin en ağır yüküdür.
"Annem bazı zamanlar çok güzel severdi.Ona sarıldığım an,ait olduğum yeri bilirdim.Ona sarıldığım an,annemin tenini hissettiği an durulur,dinilerdi.Böyle zamanlarda sarılmak sonsuz olsun isterdim."Oysa Güliş annesine nasıl da aç ,onun sevgisine nasıl da muhtaç.
Aydın: Bir adamın, bir kadını ve hayatı nasıl naif, nasıl "güzel" sevebileceğinin ete kemiğe bürünmüş hali olarak çıkıyor karşımıza. Sevginin gürültülü değil, şifalı ve onarıcı bir eylem olduğunu Güliş’e ve okura gösteriyor.
Nevra: Nazenin bir çiçekken hayatın
Hayatta kalmaya çalışanlar..
Nereden başlasam bilemediğim Hayatta Kalanlar, Benjamin, Nils ve Pierre kardeşlerin hazin hikayesini en yalın ama içinize işleyecek şekilde anlatmaktadır. Alex Schulman diğer kitaplarında olduğu gibi çocukluk travmalarını merkeze alıp, yarattığı karekterleri kusursuz bir anlatım ile biz okurlara sunmaktadır.
Kitabın bölümleri şimdiki zaman ve geçmiş zaman arasında gidip gelmesine rağmen keyifli bir okuma yolculuğu oldu benim için. Kalabalık bir aile ama yalnızlık içinde gezen bedenler…kitabın sonunda ise size şok yaratan göğsünüze oturan bir acı.
Ve keder insanın dilini bağlıyor diyerek konuşamadıklarımızın, söyleyemediklerimizin, anlatamadıklarımızın yarattığı koca bir boşluk…
Eser, genç bir kadının ayrılıktan sonra yaşadığı durumları kendi kendine konuşup, sorup cevaplamasını bize aktarıyor. Ayrılık acısıyla boğuşan kadın, çareyi ayrıldığı adama (Osman'a) yazarak içini dökmekte buluyor. Mektup gibi değil de daha çok kendi kendine yazdığı bir günlük gibi.
İnce olmasına rağmen oldukça etkileyici bir kitap. Yer yer güldürüyor, yer yer hüzünlendiriyor, yer yer öylece duvara baktırıyor...
Duru, samimi, yalın ve biraz da mizahi bir dili var. Okumak isteyenlere tavsiye ederim.
Merhabalar
#reverseharem türünü oldukça seven bir okur olarak, yabancı #booktok tarafında ve bizim #bookstagram larda da inanılmaz sevilen (kitabın eksiklerine rağmen genel olarak
nasıl bu kadar sevildiği ve övüldüğü kısmı konusunda cidden akıl tutulması yaşıyorum.Yanlış anlaşılmasın herkesin okuma penceresi farklı tabi ama bariz olan bir şeyler varken bu kadar övülmesi bana açıkçası garip geliyor.) ve benim de uzun zamandır merak ettiğim Herakles'in Kanı yorumuyla geldim.
Kitabın konusu kısaca; Alexis, evlatlık büyüyen ve çocukluğu boyunca birçok travma yaşayan, kekemeliği ve kırılganlığı yüzünden dışlanan genç bir kız. Bir gün, kendisi gibi evlatlık olan kardeşi Charli ile hayatlarını daha iyi şartlara taşımak için girdiği sınavda kanının Spartalı olduğu ortaya çıkıyor ve tüm hayatı bir anda değişiyor.
Güçlü savaşçılarla dolu bir akademiye kabul edilen Alexis, burada hem geçmişinin sırlarıyla hem de kendi gücüyle yüzleşmek zorunda kalırken olaylar gelişmeye başlıyor.
Öncelikle kitapta sevdiğim tek şeyin Alexis ve yılanı Nyx'in
ilişkisi olduğunu söyleyebilirim. Aralarındaki o alaycı diyaloglar gerçekten hissediliyordu ve kitap boyunca bana keyif veren nadir detaylardan biriydi. Dostluklarını okumak güzeldi.
Evren tarafinda ise kitap; Yunan mitolojisi, tanrilar, Sparta halkı, Olimposlular ve yeraltı halkı gibi oldukça ilgi çekici detaylara sahip. Olimposluların güçleri daha yalın ve tanrısal bir tarafta ilerlerken, yeraltı halkının güçleri daha karanlık ve ölümcül bir yapıdaydı. Bunun yanında Titanlarla süregelen savaş da evrene ayrı bir potansiyel katıyordu.
Açıkçası konu ve karakter altyapısı bana oldukça güçlü geldi. Ama ne yazık ki benim için sorunlar da tam burada başladı. Yazardan ilk okuma deneyimimdi ve maalesef kaleminden hiç hoşlanmadım. Alexis'i o kadar
