EZGİ GÜREL
@yalkut
22 okur puanı
Ocak 2015 tarihinde katıldı
(Spoiler içerir!)
Öyle özgün ve mükemmel bir kitap ki ne söylesem az kalacak gibi hissediyorum. Saramago'nun okuduğum ilk kitabı ve son da olmayacak sanırım.Kitap ismi bilinmeyen bir yerde ve ismi bilinmeyen bir kişinin trafikte kırmızı ışıkta beklerken aniden kör olması ile başlıyor. Körlüğün nedeninin bilinemediği gibi temasla da bulaşıyor ve zamanla tüm topluma yayılıyor. Hükümet en başta bu konuda otorite koyarak körleri kontrol altında tutmak için bir akıl hastanesinde topluyor. Süreç içinde bölgede denetim sağlayan askerlerin ve yöneticilerin de kör olmasıyla tüm ülkeye yayılan körlükle artan yiyecek ihtiyacı ve temel gereksinimler toplumu kaosa sürüklüyor. Yaşam mücadelesi başlıyor...Kitapta imla ve noktalama işaretlerinin kullanılmaması nedeniyle dikkatli okuma gerektiriyor. Aynı zamanda kitapta yer alan karakterler, isimleri ile değil belirgin fiziksel özellikleri ve meslekleri ile nitelendiriliyor: Mesela; ilk kör, doktor, doktorun karısı,koyu renkli gözlüklü genç kız, şehla çocuk, doktor, doktorun karısı, taksi şoförü, albay gibi...Kitapta körlük üzerinden müthiş bir sistem eleştirisi yapılıyor. Kitapta; ''Sonradan kör olduğumuzu düşünmüyorum.Biz zaten kördük .Gören körler mi, gördüğü halde görmeyen körler mi'' sözleri ile gözlerin adaletsizliğe, kaosa, haksızlıklara ve yozlaşmayla zaten kapalı olduğu, insanlığın körleştiği ifade ediliyor.Son derece çarpıcı, düşündürücü ve gerçekliğiyle ürkütücü bir kitap.Yazarın üslubu, fikirleri, kurgu gücü, sanki olayları yaşıyormuşuz gibi anlatımı ve verdiği mesajlar ile aldığı Nobel Ödülünü son derece hak ettiğini düşünüyorum. Kitabı okurken o kadar etkilendim ki günlerce rüyalarıma bile girdi. Mutlaka okunmalı.
Reklam
Spoiler içerir
Serinin son kitabı tek kelimeyle ''Muhteşem''. Harry Potter serisini 4. kitaba kadar okuyup uzunca bir aradan sonra tamamlamaya karar verdim. Zümrüdüanka Yoldaşlığı'ndan itibaren okumaya yeniden başladım. Muhteşem bir hayal gücü, olay akışı nefes kesiyor. Kitabı okurken soluk soluğa kaldım çoğu zaman, hem bir an önce bitirmek isterken hem de hiç bitmesin ikilemini yaşadım. Ama her güzel şey gibi bitti. Ölüm Yadigarları ve Hortkuluklar arasındaki ilişki zengin detaylarla Harry ve arkadaşlarını maceradan maceraya sürüklüyor. Adeta bulmaca çözer gibi akıyor olaylar.Finalde; Mürver asa ile elde edilen güç ve yenilmezlik algısı, cesaret, alçakgönüllülük ve sevgi ile yerle bir oluyor Ozan Beedle Hikayeleri'nde de bahsedildiği gibi. İyi ile kötünün mücadelesi, dostluk ve sevgi bağıyla şekilleniyor. Bitirdiğimde bir parçam kopmuş gibi kendimi boşlukta hissettim resmen.Serinin tüm kitaplarının okunmasını tavsiye ederim.
İki farklı olay ve iki farklı polisin bir soruşturma kapsamında yollarının kesişmesini ince detaylar ve harika bir tempoyla aktaran kitap; düşündüren, heyecanlandıran, şaşırtan bir polisiye gerilim.İlk başlarda iki olayın nasıl ve ne şekilde bağlanacağı merak konusu iken finalde herşey yerli yerine oturuyor. Olaylar, işlenen cinayetler ve işleniş biçimi dinsel ritüeller üzerinde düşündürürken detaylar bambaşka bir noktaya götürüyor insanı.Kitapta yer alan:''Tüm hayatınız yalanlar üzerine kurulu olsaydı. Aslında siz kendiniz değilde başka birinin hayatını yaşamak zorunda olsaydınız'' kilit cümlesi ile incelememi bitirerek macera ve polisiye gerilim severlere okumalarını tavsiye ediyorum.
Olasılıklar Silsilesi
Kitaplığımda uzun zamandır okunmayı bekleyen bu kitabı okuduktan sonra geç kaldığımı hissettim ama bazı kitapların zamanı var sanırım.Kitapta; 'Bir sabah, yıllardır görmediğiniz bir arkadaşınızı düşünerek uyandınız. Bir saat sonra, onunla sokakta karşılaştınız. Sizce bu sadece bir tesadüf mü, yoksa çok daha farklı bir anlamı olabilir mi?'' soruları üzerinde düşündürerek aslında tesadüf diye bir şeyin olmadığı başımıza gelen her olayın yaptığımız seçimler sonucunda olduğu matematik, tıp, felsefe ve bilim-kurgu ile ilişkilendirilerek akıcı bir dille anlatılmış. Olay örgüsü iyi işlenen, verilen istatistiksel örneklerle soyut düşünceyi somutlaştırırken okuru sürekli düşünmeye sevk eden kitap oldukça akıcı. Macera içinde düşündüren bir konusu var. İnsan ister istemez bir olasılık hesabı yaparken buluyor kendini. Kitapta belirtildiği gibi: ''İmkansız diye bir şey yoktur, sadece bazı olayların olma olasılığı daha düşüktür.'' vurgusunu yaparak bu temposu yüksek kitabı okumanızı tavsiye ederim.
Hayatımın En Mutlu Anıymış Bilmiyordum...
Bu kitap; ''Kafamda Bir Tuhaflık''tan sonra okuduğum ikinci Orhan Pamuk eseri.İlk okuduğum kitabını ne kadar sevdiysem bu kitaba bir türlü ısınamadım. Öncelikle kitap harika bir giriş cümlesiyle başlıyor: ''Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum.'' Bu güzel başlangıçtan sonra, kitabın ana karakteri Kemal'in takıntılı ve saplantılı aşk hikayesine dönüşen duygularının yoğun ve fazla detaylı anlatımıyla çoğu zaman yorucu bir hal aldı. Kitapta; yanlış Batılılaşma isteği, zengin ve fakir sınıfsal farklılıkları, bekaret ve ahlak konuları, aile yaşamı, kırık bir aşk hikayesinde ele alınan bazı konular. Eşyaların ruhu olduğunu vurgulayarak bunu Müze fikriyle sergileyen kitabın bu noktasını özgün buldum.Bu yönüyle insanlarla eşyalar arasındaki bağ, karakterlerin özelliklerini ve anıları canlandırma özelliği ilişkilendirilirken sosyokülterel çevre bağlamında ele alınan insan ilişkileri ve yaşantısı dönemsel olarak resmedilmiştir. Kitap, zaman zaman bir yeşilçam filmi izliyormuş hissine kapılmama; bazen de bir müze geziyormuş gibi düşünmeme vesile oldu. Orhan PAMUK'un bu kitabı yazarken yaptığı tahliller, pek çok müze gezmesi, sokakları gözlemleyerek incelemesi, kitabın üzerinde çalışılmış bir emek ürünü olduğunu ortaya koyuyor.Kitabın beğenmediğim noktaları ise; Kemal'in takıntılarının aşırı detaylı tasvirleri, Füsun'un ortadan aniden yok olması, sonradan çıkması ve akabinde gelişen ilişkileri, bazı geçişlerin benim için havada kalması ve bu durumun zaman zaman konunun samimiyetini azaltması noktaları oldu.
Reklam