Kitabı dinleyerek bitirdim sanırım daha çok sevmemin sebeplerinden bir tanesi bu. Kendimi okusam bu kadar zevk almazdım sanırım. seslendiren kişi adeta hikayenin içine çekiyor sizi. Bütün kitaplarını dinlemek istiyorum yazarın. Mutlu hikayelere o kadar hasret kalmışız ki eski zamanlara dönmek kendimizi o günlerin içinde hayal edip o zamanlardaki saf mutluluğumuzu yakalamak çok iyi geldi. 90'larda çocuk olduğum için kendimi çok şanslı hissediyorum. kitap 70'lerde geçse de o zamanları da annelerimizin babalarımızın anlattıklarından bildiğimiz için o da güzel hissettirdi. Kısacası içimi sıcacık yapan bir kitaptı dostluk Aşk saflık samimiyet hepsi vardı.
Bilge Güven Kızılay’ın okuduğum ikinci kitabı olan "Kırk Yama" hakkında birkaç şey söylemek istiyorum. Yazarın ilk okuduğum kitabı "Emanet" köy enstitülerinden farklı sebeplerle kopan ama kaderin ördüğü bağlarla yeniden bir araya gelen dede–torun sevgisini sıcacık bir şekilde işlemişti ve bende oldukça güzel bir etki bırakmıştı.
Ancak "Kırk Yama" için aynı duyguları paylaştığımı söyleyemeyeceğim. Bir dönem kitabı yazma çabası hissediliyor; fakat bana göre bu çaba, derinlikten uzak ve oldukça yüzeysel kalmış. Anlatım yer yer basit ve sıradan bir seviyede ilerliyor.
Kitapta geçen bazı diyaloglar da bu hissi destekler nitelikteydi:
“İlla bir şey alacaksanız, çula çaputa bir şey yatırmayın; şu ansiklopedilerden alın çocuklara.”
“Ha şu Meydan Larousse mi?”
“He, onu diyorum.”
“Bir tane daha var, neydi o?”
Elif
-"Britannica, baba".
"Çok pahalı ama taksit taksit ödüyorlar.”...
Bu tarz bölümler, sanki Türkiye’de o dönemi hiç yaşamamış birine anlatıyormuş gibi fazla açıklayıcı ve yer yer yorucu bir hâl almış. Ayrıntı verme çabası, okuma akıcılığını zaman zaman sekteye uğratıyor.
Bununla birlikte kitabın en beğendiğim kısmı, sonuna eklenen dizeler oldu. O bölümlerde yazarın kaleminin daha güçlü ve etkileyici olduğunu hissettim.
Sonuç olarak Kırk Yama, bende büyük bir beklenti oluşturmasına rağmen aynı ölçüde bir etki bırakmadı. Kalemine sağlık
Reklam
Kırk Yama, duygusal ve nostaljik bir kitap. Dostluk ve aile teması ile ön plana çıkmaktadır. Türkiye’nin 70-90 yılları arasındaki atmosferi de anlatıyor. Ve tabii ki Ankara sevgisi. Ankara öyle güzel anlatılıyor ki, eski Ankara hissini oldukça veriyor. Apartman komşulukları, çay sohbetleri, öğrencilik ve memuriyet hayatı, biraz yalnız ama samimi bir şehir duygusu var. Ankara böyle sert ama içinde sıcaklık taşıyan bir yer, içe dönük, hüzünlü gerçek bir şehir olarak anlatılıyor.
Duygusal bir kitap, sımsıkı bağlar, birliktelik, kardeşlik ve dostluk duyguları baskın. Oldukça kalbe dokunan bir kitap.
İçinde Darbe Geçmeyen Türk Romanı İstiyoruz
Hikaye çok bizden, çok tanıdık. Okurken "aa biz de yapardık" diyeceğiniz çok nokta var. Okur kendinden çokça şey buluyor, bu sayede de çok hızlı bir şekilde hikayenin içine girebiliyorsunuz. Beni artık Türk romancılığı içerisinde en çok rahatsız eden şey 80 olaylarının, darbenin her romanın içinde olması. Elinize aldığınız her romandan darbe sağ sol fışkırıyor. Evet, tamam, bu bizim geçmişimiz, gerçeğimiz, ama her hikâyede de geçmesin be arkadaş. Bir roman da bu olaylara değinmeden sadece arkadaşlık anlatsın, aşk anlatsın, olay 2000'lerde geçsin mesela ama yok illa 70'ler 80'ler olacak. Onun dışında çok akıcı Türk filmi tadında bir kitap. Benim için 10 puan olmama sebebi klişeler ve sağ sol olayları.
Kitap oldukça akıcı, sade ve anlaşılır.Dönem açısından keyifli bir anlatımı var.Bakkal amcalar,sokakta oynayan çocuklar, sokakların daha güvenli olduğu dönemler, çalkantılı ülke siyaseti bunlar hikayeye akıcılık katmış.
Bundan sonrası spoiler
Fakat bana kızların arkadaşlığı ve tüm hayallerinin gerçek olması durumu; aşk,iş,aile,dostluk falan hepsinin mükemmel olması sonunda baba kız anlaşması bunlar çok ütopya geldi.Hayat bu kadar dört dörtlük olabilir mi? Belki de olur bilmiyorum ama ben daha gerçekçi hikayeleri sevdiğimden içinde sınanmamışlık olan hikayeler bana geçmiyor.Ama meraklısı için harika bir kaçış yöntemi.Keyifli okumalar.
Tüm Yaseminlere...Edebiyat & Roman
Bige Güven Kızılay'ın kalemiyle ilk Emanet kitabıyla tanışmış oldum. İyi ki de tanıştım son olmayacağına karar verdim böylelikle. Roman karakterimiz olan Yasemin Amerika'da babasının ailesinden uzakta büyümüş Türk kültürüne uzak yetişmiş avukat bir kadın. Dışardan bakıldığında güçlü, başarılı ve kendinden oldukça emin görünen bu genç kadın; dedesinin ona bıraktığı emanet ile tanışınca aslında ne kadar kibirle örülmüş bir yalnızlığın içinde olduğunun farkına varır. Bu emanet onu yalnızca geçmişe değil, kendi iç dünyasına da götüren bir kapı olur gerçekleri yüzüne çarpar.
Beni özellikle dedesinin köy Enstitüleri dönemi anlattığı bölüm çok duygulandırdı inanılmaz keyif aldım aynı zamanda hüzünlendim keşke kapanmasalardı da bugün de aynı bilgi, kültür seviyesinde bir sürü köylerimiz olsaydı( bu duruma inanılmaz içerledim.) Yazar o dönemde ki yokluğa rağmen emeğin, sabrın ve umudun kıymetini son derece sade, anlaşılır bir şekilde anlatmış. Bu romanı okuduktan sonra eminim birçok genç(karakterimiz Yasemin gibi ) eksiklik sandığı şeylerin aslında kıymetini bilmediği değerler olduğu anlayacak. Ben kitabı çok sevdim beni ülkemin geçmişine, unutulan değerlerin güzelliğine götürdü keyifli bir okuma oldu benim için. Bir yaz akşamı hafif esen rüzgar eşliğinde; yeşillikler, çiçekler içinde keyif çayı içerken sevdiğim biriyle sohbet ediyormuşum gibi hissettirdi.
Mutlaka vakit bulduğunuz da okumalısınız. Ben şimdiden yazarın Kırk Yama romanını listeme aldım bile.
Reklam
Reklam