Shinrin-yoku / Yoku Defterleri
İnsan bazen temizlenmek için suya ihtiyaç duymaz.
Bazen kendi içindeki ağır sesi azaltacak başka bir varlık arar.
Ne açıklama ister, ne çözüm.
Sadece bir süreliğine kendisiyle baş başa kalabileceği ama kendinden kaçmak zorunda olmadığı bir alan.
Japonların buna verdiği güzel bir isim var.
Shinrin-yoku.
Ormanın içinde yürümek.
İlk duyduğumda, bunun ağaçlarla ilgili olduğunu sanmıştım.
Sonra fark ettim ki mesele ağaç değildi.
Orman, insanı değiştirmeye çalışmadan ona iyi gelen ilk şeylerden biriydi.
Bir süre içinde kalıyorsun.
Kimse sana nasıl yaşaman gerektiğini söylemiyor.
Kimse seni yargılamıyor.
Kimse senden daha güçlü, daha başarılı, daha mutlu olmanı beklemiyor.
Ve sen, hiçbir şey olmaya çalışmadığın o kısa zamanın sonunda, biraz daha kendin olarak çıkıyorsun.
O gün aklıma şu soru düştü
Acaba insanın başka banyoları da var mı?
Suyu olmayan…
Ama ruhu yıkayan…
Belki iyi bir dost…
Belki güven…
Belki bir kitap…
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kadın HaklarıSiyaset
DİN PERDESİ ARDINDAKİ ZULÜM: AFGANİSTAN’IN ÇİLESİ VE İNSANLIK ONURU
Bismillâhirrahmânirrahîm.
Aziz dostlar, muhterem dinleyenler!
Şu içinde yaşadığımız asra bir bakınız! Günümüz dünyası maalesef fecaatlerle, vahşetle, katliamlarla, baskı ve zulüm gibi ehl-i vicdanı yaralayan musibetlerle çalkalanmaktadır. Savaşlar durmuyor, durmak bilmiyor; mazlumlar ve zayıflar gün geçtikçe gaddar zalimlerin çizmeleri altında daha da eziliyor, daha da inliyor!
Binaenaleyh, bugün burada sizlere uzaktaki bir memleketin hikayesini değil, Afganistan topraklarında arşa yükselen o feryadı, o büyük zulmü haykıracağız!
Dostlarım! Orada hanım kardeşlerimizin eğitim, kisve (giyim), kelam ve hürriyet-i fikir gibi en tabi, en fıtri hakları gasbedilmektedir! Kadınlar, adeta bir esaret zincirine vurularak her geçen gün daha da değersizleştirilmektedir. Onları bu zillet girdabına iten amiller, kendi keyfi idarelerini güya Şeriat-ı Garra’ya dayandırarak İslam’ı lekelemeye cüret ediyorlar!
Hâşâ sümme hâşâ! İslamiyet perdesi arkasına saklanarak sergilenen bu istibdat, bu tahakküm sistemi, din-i mübin ile asla telif edilemez! İlk olarak şunu beyninize nakşediniz: O münafıkların, o sahtekarların fiillerine bakarak sakın ola mukaddes dinimizden soğumayınız! Çünkü hakiki İslamiyet, merhamettir, adalettir; bu sergilenen habis manzara asla İslam değildir!
Şimdi asıl meseleye, yani hukuk-u nisvana (kadın haklarına) gelelim!
Afganistan’daki o gafil idare, hanım kardeşlerimizin her türlü insani hakkını elinden alarak onları adeta diri diri mezara gömmektedir. Orada yaşayan annelerimizin, bacılarımızın yanlarında bir mahremi (erkek yakını) olmadan sokağa çıkmalarına dahi müsaade etmiyorlar!
Böyle bir rezalet olamaz! Böyle bir tefessüh, böyle bir hukuksuzluk kabul edilemez! Bu gidişata derhal "dur" denilmesi
Ey Sevgili!
/Leyla’ya, Leyla demek Mecnun’luğa taliplikmiş
Şimdi bana Leyla’dan geçmek düşer
Ayrılığın tek çaresiymiş bu/
Gitmeli buralardan
Bu su kendini çoğaltıyor seni andıkça
Her teşekkürde sen muhakkak karşımdasın
Tüm şairler seni tanıyor sanki
Hep seni yazıyorlar
Ağzımda deniz kokusu
Bu vapur da sana boşalıyor ey sevgili!
Sen unutulduğun kadar sevgilisin
İbrahim’in yüreğine ateş üfler nefesin
Bak, bu karınca da çatladı merhamet yolunda
Seni hangi kavme tufan olarak gönderdiler
Ahh Leyla, ey ademoğlunun en büyük imtihanı
Sen ve gece, siyah üstüne siyah
Bu ceylan da kan kusar ey sevgili!
Buralardan gitmeli diyorsam sen elbet
Beyaz olan her şeyden
Aklımdan, şu çiğ düşmüş kirpiklerimden yani
Bu yağmur seni hatırlatmalı
Bu deniz, bu çay bahçesi başkalarının olmalı
Tüm mezarlıklarda geçerli referansın
Bu şehir de sen gibi artık
...dert, sol tarafımdan zorluyor.
içimde kor var, sönmez bu yangınlar.
sinem de nicelerinin yükü,
ben yüklenmedim, üzerime devrildi.
Annesiz bırakılan tüm çocuklara ve hayattan koparılan tüm kadınlara sözümüz olsun: Kalbimizdeki bu yangın, bu dünyadan hesabı sorulana kadar asla sönmeyecek. Başımız öne eğik, yasımız sonsuz, öfkemiz diridir.